زلال پرست

2011-10-31T23:43:00.002+03:30

این روزها حال غریبی دارم. زندگی را به شکل جدیدی تجربه می کنم . احساس و وجودم جور دیگری به زمان اکنون پیوند می خورند.در رویا هایم خودم را ده سال جوانتر می بینم و همه چیز به عقب بر می گردد.زمان همان جایی که همه چیز آغاز شد، می ایستد.

خاطره باز نیستم. یعنی سابق بر این نبوده ام یا شاید هم فکر می کردم که نیستم ، اما این روزها سنگینی خاطره هایی روی جانم یله شده اند که خیلی خوشایند نیستند.بوی پاییز هم بی تقصیر نیست .راستش ، حس خوبی نیست مثل نوعی برگشتن به گذشته است. راحت بگویم ده سال گذشته مثل یک فیلم صامت از مقابل چشمانم در حال گذرند.بدون ذره ای کم و زیاد.مثل اینکه دوباره تجربه شان می کنم. بد نبال راه حلم. چگونه می توانم از خود جدایش کنم. شیرینی همه تجربه های زیبای زندگی ام که این روزها سرشارم ازشان با این خاطره های خاکستری ، گس می شوند.می خواهم با تمام وجودم زندگی امروزم را به آغوش بکشم بی آنکه پیوندی به آن روزهای زرد داشته باشم... می خواهم لبریز از عشقی شوم که در فضای زندگیم هر روز تازه می شود احساس خوبی ندارم.

شفاف بگویم :چه کنم که خاطره تو از ذهنم پاک شود!

2011-07-11T15:23:00.002+04:30

سلام نمی دانم هنوز اینجا را میخوانی یا نه . راستش خودم هم چند ماهی می شود به اینجا سر نزده ام.نه اینکه سرم خیلی شلوغ باشد که وقت نشود حتی خطی بنویسم، نه مساله خیلی مفصل تر از این حرف هاست.مساله از مدتها قبل صورتش عوض شد. خوب طبیعی هم هست که دغدغه ها و اولویت های آدم همیشه یکجور نمی ماند.آدم عوض می شود.تغییر روحیه می دهد . ننوشتن من هم شاید جوری تغییر روحیه دادنم باشد یا شاید هم نه جوری خود سانسوری باشد از ترس آنکه مبادا چیزهایی نوشته شود که نباید!

مدتی است شاید یکسال یا شاید هم بیشتر ، که خیلی غرق شده ام در میان آن چیزی که زندگی به من عرضه می کند .خوب یا بدش رااحوالاتم در یکی دو سال آینده مشخص می کند .

دوره گذار زندگی بعضی وقتها خیلی خیلی انرژی بر است پایدار.من هم در وضع گذار هستم گویا که نه به آن آدم اول شبیه هستم و می دانم که قطعا به نتیجه نرسیده ام. باید منتظر بود.

2011-02-04T18:41:00.003+03:30

کمتر از دو هفته دیگه دختر دلبرم ، یکساله می شود و من باور نمی کنم گذر تمام روزهایی را که گاهی بسیار سخت بود. باور نمی کنم که توانستم یکسال مادری کنم و در کنارش سخت ترین روزهای کاری و دلهره آورترین ساعت های زندگیم را نیز بگذرانم. سخت بود اما تجربه شیرین و متفاوتی را پشت سر گذاشتم.

در این روزها تنها از خدا می خواهم دخترم را آنگونه محافظی باشد که همیشه آرزویش را داشتم :

همیشه مهربان

همیشه صبور

همیشه همراه

همیشه شنونده

همیشه راه گشا

کودکم این روزها عجیب مرا به یاد خودم می اندازد. کاش او وقتی به سن من رسید تجربه های شیرین تر از این داشته باشد.

2011-01-14T23:19:00.002+03:30

نمی دانم دلیلش چیست که این روزها به هر که بر می خورم گویا روی زندگی اش گرد افسردگی پاشیده اند. یک جورایی دل همه آنهایی که می شناسمشان از زند گی گرفته و به قول معروف در حال نالیدن و شکایت کردن هستند. دوست مشاور روانشناسم که می گوید حتی آنها هم از پس حل مشکلاتشان بر نمی آیند و کم کم به آخر خط رسیده اند. فروغ می گوید دوستان روانپزشکش دچار تیک های عصبی شده اند. آدم هایی را می شناسم که قبل تر ها الگوی روحی و روانی ام بوده اند و حالا غصه دار تر از بقیه هستند! خوب احساس بدی دارم و نمی دانم چگونه از این فضای کسالت بار رها شوم. نه کسی هست نه جایی هست و نه راهی که بشود دلی خوش کرد به وجودش. بغضی وقت ها با تمام قوایم تلاش می کنم با همه افکار منفی مقابله کنم اما راه به جایی نمی برم و نهایتش تسلیم می شوم.این زمان های بازندگی بدترین لحظه های زندگی ام هستند. لحظه هایی که روحم اسیر دستان حقایق تلخ می شوند و هیچ مدیتیشن و راه متافیزیکی از بار غمش نمی کاهد.

دلم واقعا یک فضای شاد می خواهد . دیدار با آدم های شاد . رفتن و گشتن در فضا های روح افزا و خندیدن ها یا ز ته دل. راستش را بگویم باورم نمی شود که خیلی وقت است از ته دل نخند یده ام. باورم نمی شود که یک سال می شود کتاب خوب نخوانده ام و فیلم خوب ندیده ام. اصلا آدم وقتی این کار ها را نکند چطور ادعایش می شود که زندگی را تجربه می کند؟!

از همه این تجربه های تلخ هم حرفی نزنم دلم برای دخترم می سوزد که بی آنکه خودش بخواهد وارد دنیای آدم بزرگ هایی شده که خودشان هنوز نمی دانند زندگی را چطور باید پیش ببرند.

2010-12-06T14:07:00.003+03:30

سرم گرم زندگی است به قولی. دلبرکم حسابی شیرین شده و وقتم را کاملا مختص دلبر یهای خودش کرده. ولی مشکلی که این روزها با آن مواجه شده ام وابستگی بیش از اندازه کتایون به من و پدرش است . به طور مثال اگر پدرش را نبیند آنقدر بی قرار می شود که مرا مضطرب می کند. وقتی مرا مشغول کاری می بیند چهار دست وپا به سراغم می آید و حواسم را به سمت خودش جلب می کند.اگر به کارم ادامه بدهم شروع به جیغ زدن و گریه می کند.

این روزها کتایون کم کم به کمک اشیاء می ایستد و تاتی تاتی می کند. حرف های ما را کامل متوجه میشود و گهگاهی اصوات معنا داری از دهانش خارج می شود مثل (دادا) یا ( بابابابا) .خلاصه کتایون دارد رشد می کند وبزرگ می شود و من شاهد شکل گرفتن روح و روان یک انسان از خون خودم هستم .

چند کتاب و داستان خریده ام وشب ها به محض اینکه کتایون می خوابد آنها را می خوانم. باید ساعت هایی را به خودم اختصاص بدهم در غیر این صورت می دانم که کم می آورم!

2010-11-01T11:04:00.002+03:30

دوست وبلاگ نویسی دارم که سالهاست از طریق نوشته هایش با او ارتباط بر قرار کرده ام. وب نوشته هایش را که می خوانم همیشه سرشار از انرژی می شوم. گاهی پیش می آید که به خودم می گویم یعنی او هیچ مشکلی ندارد؟ یعنی می شود آدمی باشد این روزها که زیبایی یک قطره شبنم نشسته بر روی برگی را ببیند؟

به خاطر سبک زندگی و نوع نگاهش به دنیا ، یک جورایی از او الگو برداری کرده ام ناخواسته! احساس می کنم در زندگی اش توانسته جای خالی تمام چیزهایی را که می خواسته و نداشته زیبا پر کند.به عقیده من او خالق لحظه های شاد وناب زندگی خود و اطرافیانش است .از آن دسته آدم هایی که وقتی باهاشان باشی عاشق زیستن می شوی.

نمی دانم واقعا برداشت من از زندگی او تا چه حد واقعیت دارد اما این را می دانم که چشم های آدم ها هرگز دروغ نمی گویند و بهار چشمانی بی نهایت صادق دارد! برایش آرزوی چشمانی همیشه شاد، لبخندی جاودان و زندگی آرام دارم.

2010-10-26T19:41:00.002+03:30

قبل نوشت: می دانم اینجا را نمی خوانی ، نه اینکه خبر نداری وبلاگ می نویسم که از همان آغاز اشنایی مان بهت گفته بودم. نمی خوانی چون آنقدر زندگی درگیرت کرده که فراموشت می شود به اینجا بیایی .شاید هم فکر می کنی من آنقدر درگیر زندگی شده ام که نوشتن را فراموش کرده ام. خلاصه من این را برای تو می نویسم شاید روزی تصادفی از اینجا گذشتی.

شده تا به حال ناگهانی سرت را به عقب بر گردانی و ببینی چقدر منظره زیبا پشت سرت بوده که تو ندیده ای و یک دفعه بی خیال رفتن شوی و برگردی و راه رفته را دویاره با دقت نگاه کنی؟ می دانی این چند وقته من احساس می کنم دوست دارم تمام این راه های رفته ای را که با هم بوده ایم دوباره پیاده پیاده با هم گز کنیم و حرف بزنیم و لذتش را ببریم. احساس می کنم که این منی که الان همسر است و مادر خودش را جاهایی در همان مسیر ها جا گذاشته. تقصیر تو هم نبوده اصلا. من عجول بودم و همه اش دستان تو را کشیدم که تندتر برویم که نکند دیر شود .

وقتی موهای سفید روی شقیقه ات را می بینم دلم هری می ریزد و خودم را سرزنش می کنم و می گویم یعنی اگر اهسته تر آمده بودیم بهتر نبود؟ می دانم این کمال گرایی مطلق تو هم بی تقصیر نیست .همین خود تو تنها حامی و مشوق دویدن های بی توقف منی. خود تو هستی که انگیزه بلند پروازی های نا متناهی من شده ای و پای رفتنمی در زمانه ای که همه مرا به ایستادن وادار می کنند اما دلم یک جورایی برای تو می سوزد. دلم می سوزد که چرا همیشه فداکاری از جانب تو باید باشد. نکند قرار است من جواب این همه گذشت را یک جا بخواهم بد جوری جبران کنم.دروغ چرا! میترسم چون آدم خیلی فداکاری نیستم به خدا.

خب بعضی وقتها احساس می کنم که چقدر دوست دارم کتایون مثل تو بشود. اینقدر لطیف و مهربان و با پشتکار، اما بعضی جاهایش اصلا خوب نیست. اینکه تو همه را خیلی خوب می بیینی و من همه اش احساس می کنم مثبت اندیشی تو دراین روزهایی که آدم ها دست کمی از گرگ های گرسنه در بیابان ندارند، اصلا مفید نیست! هرچند این بی شیله پیله بودن تو بود که مرا مجذوبت کرد .

می دانم بعضی وقتها جفتمان بدجور دلتنگ می شویم از زندگی ولی خوب اگر این هم نباشد که خیلی زندگیمان فانتزی می شوددیگربه قول بعضی ها چشممان میزنند یهو!

بعد نوشت:ببخش خیلی پراکنده نوشتم. ذهنم متمرکز نبود.

2010-10-20T15:11:00.003+03:30

برای کتایونم ، دو کتاب حمام از نمایندگی خانه ادبیات خریدم. می شود گفت برای اولین بار خواستم به طور مجزا با کتاب هایی در سن خودش آشنا شود. یک سوتک هم درشان هست.برای شکل های داخل کتاب ها داستانکی ساخته ام و سعی می کنم با تکرار هر داستان دخترم را جذب شکل ها کنم. البته کتایون بیشتر مجذوب رنگ بندی و فرم نرم و ابری کتاب ها شده تا داستان های ساختگی مادرش. از دیروز هم برایش مجموعه brainy baby را گذاشته ام و دوست دارم ببینم چطور با آن ارتباط برقرار خواهد کرد.خیلی لذت بخش است آموزش دادن به کودکی که میدانی سرشار از حس کنجکاوی و تشنه یادگیری است. خیلی دوست دارم یک مجموعه آموزنده به زبان فارسی هم برای او پیدا کنم که بصورت موزیکال رنگها را آموزش دهد.

امروز کتایون وارد نه ماهگی شد.

2010-10-13T20:31:00.002+03:30

زندگی همینطور خودش می گذرد و باز این منم که باید صبرم را بیشتر کنم. دلم باز هم بد جور گرفته از این روزگار که بد رقم خلاف میلم می چرخد. از این روزهایی که خیلی کند و سنگین می گذرند. از آدم هایی که با یک جمله دلم را می شکنند و ...

دلم گرفته.هیجانی ندارم برای رفتن.چند روز قبل خودم را هی مرور می کردم ومی دیدم همه اش این سالها در دویدن بوده ام و هیچ چیز قانع ام نکرد که به خودم بگویم بس است دیگر.اینجا بایست و نفسی تازه کن. در دویدن بوده ام همه این سالها. برای اینکه زودتر ار بقیه برسم .شاید از دید بقیه ( که نمی دانم کی هستند و کجای زندگی من ایستاده اند که اینقدر به خاطرشان به خودم سخت گرفته ام) من واقعا زودتر هم رسیده باشم اما خودم احساس می کنم در این دوید ن ها فرصت نکردم زندگی کنم به آن معنا که دلم می خواسته. به آن شکل که دوست داشتم این ده سال اخیر را لذت ببرم. بار زیادی روی دوش خودم گذاشتم. زیاد تر از توانم از خودم انرژی گرفته ام و اطرافیانم را بد عادت کرده ام که حالا تا کمی جلویشان از سختی می نالم همه شان اخم می کنند و می گویند تو که سختی ندیده ای . تو که ناشکر نبوده ای. شاید من سختی نکشیده ام و به قو ل م ناز پرورده بوده ام تمام عمر. اما من این را خوب می دانم که هر چه که باشد ایده ال من خیلی هم دسترس ناپذیر نبود .می شد که خیلی را حت تر از این حرف ها بهش رسید.

آدم ها وقتی می خواهند به همدیگر دلداری بدهند اولین کاری که می توانند انگار بکنند کوچک کردن مشکلات طرف مقابل است و ضعیف نشان دادن او که بابا تو باید توانت بیشتر از این حرف ها باشد اگر جای ما بودی چه می کردی . من از این جمله ها نفرت دارم. آدم ها اگر نمی توانید مرا آرام کنید خواهش می کنم دست از سرم بر دارید. من که از شما کمکی نخواستم .من فقط دلم می خواهد یک نفر بشیند و فقط حرف هایم را بشنود. کسی که قضاوتم نکند و نگوید خودت خواستی! من دلم از آدم ها گرفته . از دست آدم ها به که پناه باید ببرم.

جایی برای حرف زدن نمانده. نه می شود با کسی درد دل کرد و نه کسی هست که آنقدر سنگ صبور باشد که با حرف های من اخمش در هم نرود. آدم ها فقط ظاهر خندانم را می بینند و به وضعم غبطه می خورند. آنها همین دویدنها و به نظر خودشان رسیدن های مرا دیده اند و شده ام نقل مجلس ها ی خاله زنکانه شان. چه باید کرد؟

اینجا شاید تنها جایی باشد که می آیم و می شوم همان آدمی که خودم می شناسم. همان دخترکی که نیاز دارد کسی دستانش را بگیرد و به کنار ساحل ببرد و ساعت ها به قصه های ساختگی اش گوش کند. من همان دخترکی هستم که با پروانه های باغچه دردل می کرد و دلش به حال مورچه هایی که خانه شان را آب دادن به گل ها، خراب کرده بود می سوخت.آیا توقع من خیلی از آدم ها زیاد است؟

2010-10-07T12:07:00.003+03:30

اسباب کشی نصفه نیمه ای کرده ام.فعلا به خاطر شرایط شغلی ام برای مدتی به جای دیگری آمده ا م.دیروز داشتم کتاب هایم را از کارتن در می آوردم ودر کمد ها ی خانه جا می دادم. قبل ترها خیلی کتاب می خواندم.شاید ماهی 4 یا 5 کتاب و انهایی که نرسیده بودم بخوانم را در اولویت ماه بعدمی گذاشتم. حالا آنقدر کتاب هایم زیاد شده اند که جا برای گذاشتنشان ندارم. دیروز اشکم در آمد برای جا دادنشان آن هم در خانه های فسقلی الان که برای همه چیز جا دارند الا کتاب! نهایتا مجبور شدم دوباره کتاب هایم را در کارتن بگذارم . یادم می آید به روزهایی که با خودم می گفتم اگر خانه ام جای هیچ چیز نداشته باشد حتما باید یک کتابخانه بزرگ درش باشد که بتوانم همه کتابهایم را درآن بچینم و هر وقت خواستم ازشان استفاده کنم. دیروز که واقعا دلم برای خودم و کتاب هایم سوخت.جفتمان از هم دور افتاده بودیم. فعلا کتاب های درسی ام را دم دست گذاشته ام که میدانم کارم بهشان می افتد. بقیه را گرد گیری کردم و بوسیدم و گذاشتتم کنار تا ببینم کی دوباره دلم برایشان تنگ می شود.

2010-09-28T17:32:00.002+03:30

پاییز آمدو ذهن خیالپرداز من راهی روزهای خوشی شد که لذت خوردن نان و پنیر عصرانه اش را با هیچ چیزی عوض نمی کنم. من تقریبا یکسال زودتر به مدرسه رفته ام. شیطان و بازیگوش وبوده ام گویا .حوصله کلاس درس را نداشتم و تنبل کلاس اول من بودم و من! معلمم مرا نشانده بود کنار دختری به نام فرشته ح که درسش خیلی خوب بود و مودب بود و ساکت که مثلا من هم از او یاد بگیرم. اما زهی خیال باطل که فرشته هم زیر نیمکت با من زالزالک می خورد و ریز ریز می خندید وقتی خانم حمزئیان سرش رو به تخته بود. زنگ های تفریح که تمام می شد انگار دنیا را فتح کرده باشم با اقتدار در حیاط راه می رفتم و خودم را به کوچه علی چپ می زدم که صدای زنگ را نشنیده ام .ناظم مرا همیشه خودش به کلاس می برد.بعد تر ها به من گفتند اینها همه عوارض زود به مدرسه رفتنم بوده. سالها که گذشت حدود سال اول دانشگاه ،فرشته را دیدم .منشی دفتر یکی از معاون های دانشگاه بود.من چهره اش را به یاد نداشتم او مرا شناخت .حتی جای خال رو پیشانی مرا هم یادش بود! خانم حمزییان دو سال پیش با من تلفنی حرف زد.می گفت افتخارش این است که یک زمانی من دانش آموزش بوده ام.می گفت من یکی از خاطره انگیزترین شاگردانش هستم.

وقتی شیفت بعداز ظهر بودم از راه مدرسه به مغازه آقاجونم می رفتم.عشقم این بود که بروم بشینم در مغازه اش و مامان بزرگ با یک بشقاب میوه بیاید کنارم بنشیند و سیب پوست گرفته خرد شده دستم بدهد و من در حالی که به پفک های مینوی قفسه خاکستری خیره شده ام ،منتظر آقاجون باشم که کی به سمتشان خیز بر می دارد و یکیشان را به من بدهد. همیشه مامان بزرگ خودش بود که دشت هر روزه ام را تو جیب کیفم می گذاشت و راهی خانه ام می کرد. مامان بزرگم همیشه از اینکه من اینقدر درسخوان شده بودم خوشحال بود.

روزهای پر خاطره ای گذشت. روزهایی که هنوز بویشان برایم تازه است.بوی چوب مدادی که هنوز نوکش پهن نشده می تراشیدم.

2010-09-20T17:32:00.006+04:30

کتایون را روی پایم گذاشته ام ودارم وبگردی می کنم. با دستهای کوچکش موس را تکان می دهد و جیغکی می کشد. گهگاهی سرش را به سمت صورتم می چر خاند و لبخندی می زند. من به عزیزم نگاه می کنم و سرش را می بوسم او ذوقکی می کند ونازوادا در می آورد. راستش ذوقش را من هم می کنم و با هم می خندیم .آنقدر که غرق لحظه می شویم و فراموش می کنیم که داشتیم مادر و دختری وبگردی می کردیم. هشت ماه شده دخترم. بزرگ شده این دختز صبور دوست داشتنی من .جوری که می شود ساعتها با او خلوت کرد و حرف زد و مادری کرد. اگر همه سختی های زندگی را نداشتم هرگز لذت این لحظه های ناب را درک نمی کردم احتمالا شاید هم قطعا!

پ.ن: دوستی آهنگ سریال قهوه تلخ با صدای مهران مدیری را فرستاده برایم.

چقدر خاطره انگیز است این ترانه.این موسیقی.

امشب شب مهتابه حبیبم رو می خوام

حبیبم اگر خوابه طبیبم رو می خوام

2010-09-05T16:48:00.003+04:30

یک تصویر ،یک رویا

کتاب می خوانم .اسمش یادم نیست. اما داستانش هنوز به خاطرم هست.کنارم یک لیوان چای است و یک برش لیمو کنارش. آسمان هم ابری است و نم نمک باران می بارد.بخاری برقی روشن است و هر از گاهی پاهای سردم را به پایه هایش می چسبانم. لذت می برم از صدای خوردن قطرات باران به شیشه پنچره و بوی باران در مشامم طنازی می کند.

چای را مزه مزه می کنم و کتاب می خوانم .چشمانم سنگین می شود و ... به خواب می روم.

این آخرین تصویر از آخرین باری است که بدون آنکه استرس فردا را داشته باشم بی دغدغه، لحظه را زندگی کردم.

2010-08-31T16:55:00.004+04:30

پراکنده ها

*چند شبی است خواب ها ی عجیبی می بینم. وجه مشترک همه این خواب های در این است که همه اش در حال دویدنم. شده است خواب ببینید که می دوید اما پاهایتان به روی زمین بند نمی شود مثل اینکه پرواز می کنید. دیشب خواب دیده ام در پاریسم و می خواهم به جایی سفر کنم .عجله دارم برای رسیدن به فرودگاه .کفشهایم از پایم در می آیند و پا برهنه می دوم و فرودگاه از من دور تر می شود. بیدار که می شوم ته حلقم خشک است گویا واقعا مسافت زیادی را دویده بوده ام. تشنه هستم .هر چه آب می خورم این خشکی حلقم رفع نمی شود. پریشب خواب دیده ام یکی از عزیزانم را از من گرفته اند و من می خواهم بروم و اورا بر گردانم سوار ماشینی هستم که انگار حرکت نمی کند .فریاد می کشم و داد می زنم و فقط احساس می کنم که در حال پروازم .همه چیز را از بالا می بینم و ... از خواب می پرم .تمام بدنم درد می کند. یاد کتاب یونگ می افتم . کتابی بود که چند سال قبل گرفتمش و چند روزه خواندمش. کتابی بود به نام انسان و سمبل هایش. یاد م می آید جایی در همان کتاب خواندم که نشانه های تکراری در رویا های یک فرد ریشه در سمبل های ناخوداگاهش دارد. این چند روز ذهنم درگیر موشکافی سمبل هایم است که جوری این دویدن ها و نرسیدن ها را تعبیر کند.
*بعد از حدود هشت سال با یکی از استاد ها ی دوره کارشناسی ام صحبت کردم .مدتها بود ندیده بودمش. نه اینکه نزدیکم نباشد .من خیلی گرفتار بودم که سراغی ازش نگرفتم. بعد از صحبت با او تمام خاطرات خوش دوران کارشناسی و کلاس هایی که با او داشتم به یادم آمد. وقتی مرا با نام خانم دکتر مورد خطاب قرار داد، خجالت کشیدم. دلم می خواست هنوز او دکتر باشد و من دانشجویی که، با تن صدای مهربانش ، به نام خانوادگی ام و بدون هیچ پسوند و پیشوندی صدا بزند. بعضی آدم ها خاطره شان هرگز از خاطرم پاک نمی شوند.
*گویا این روزها ، روزهای یاد آوری خاطرات گذشته است.دو دوست هم کلاسی ابتدایی ام را تازه پیدا کرده ام. یکیشان متخصص قلب و عروق شده است و دیگری طراح داخلی. هنوز باور نمی کنم گذر زمان را که بر ما گذشته.تنها خاطره نزدیکی که به یادم مانده انتظاربرای زنگ تفریح هایی است که درش پر بود از شوق خوردن ساندویج های بابای مدرسه. هنوز دلتنگ آن ساندویج ها هستم . مزه کوکویش یادم است و بوی خیار شورش هنوز در خاطرم غوطه می خورد. ساندویج هایی که پنهانی چشم مامان بهداشتی ام می خوردم!
*فال حافظی گرفتم تعبیرش وصف حالم شد. نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد بختم ار یار شود رختم از اینجا ببرد

2010-08-26T18:20:00.002+04:30

تند تند کارهایم را می کنم که وقتی کتایون از خواب بیدار می شود دغدغه کار ناتمامی را نداشته باشم. آنقدر با عجله در خانه راه می روم که هر از گاهی به در و دیوار می خورم. تا صدایی از کتایون در می آید سر جایم میخکوب می شوم و دعا دعا می کنم که حالا از خواب نپریده باشد.کارهایم که تمام می شود خوشحال و شاد و خندان به سمت کامپیوتر می آیم که کمی سرج کنم و اگر بشود مقاله ام را ادیت! که ناگهان متوجه صدای خنده های کتایون می شوم! دخترک بازیگوش من بیدار شده و خیره خیره به عروسک کنار تختش نگاه می کند و می خندد.خوب پس داستان ادیت مقاله کنسل شد. دخترک همبازی می خواهد.

هنوز یاد نگرفته ام که در بیداری کتایون به کارهای شخصی ام برسم. دلم لک زده برای خواندن کتاب غیر درسی و مطالعه یک موضوع کاملا جدا از فضای علم! نمی دانم چگونه می توانم یاد بگیرم که وقتی دخترم بیدار است در عین اینکه به کارهای خودم می رسم اورا هم سر گرم کنم.راستش مدتی است که احساس می کنم برای دور شدن از این فضای کسالت باری که درش قرار گرفته ام ، لازم است کاری کنم ولی نمی دانم چگونه؟! چند روز قبل دوستی به من گفت: میدانی مادر ها باید تا دوسالگی کودکشان، خیلی از خود گذشتگی کنند تو نباید از خودت توقع داشته باشی که مثل قبل از مادر شدنت به تمام علایقت برسی. نمی توانم کاملا حرفش را بپذیرم .

پی نوشت: آدم کم صبری شده ام. قبل ترها خیلی صبر و تحملم بیشتر بود، کار این روزهای من، شده شکایت و غرغر زدن.می دانم اینها همه اش انرژی منفی است که به خودم می دهم و از خودم واقعا توقع ندارم که مثل انسانهای افسرده نق نق کنم. ولی سعی می کنم که سریع از این فاز بیرون بیایم.

2010-08-21T15:28:00.005+04:30

خیلی گرفتارم. خلاصه برنامه تمام این روزهای من می شود همین دو کلمه.تا به خودم نگاه می کنم می بینم روزم تمام شده و هنوز کارهایی هست که انجام نداده ام.دو پروزه ای که همزمان با هم شروع کرده ام ، هنوز در اوایل کارشان هستند.

کتایون شیطان و بازیگوش شده و همیشه دوست دارد در کنارش باشم. بچه داری واقعا تمام وقت و مهمتر از آن انرژی مرا می گیرد.دیگر وقتی کتایون می خوابد من هم بی رمق به گوشه ای می افتم. حالا در این شرایط چطور می توانم به فکر ادیت مقاله ای باشم که به پذیرشش بی نهایت محتاجم. همه اش کارم شده است باز کردن صفحه اول مقاله و خیره شدن به تایتل آن .چه می شود کرد وقتی خسته ای و سی پی یو مغزت کلا اشغال است و ذره ا ی جای خالی برای این کارها را ندارد.

وضعیت شغلی ام بخاطر شیطنت های عده ای آدم خودخواه بلا تکلیف است . بر خورد های آدم هایی که به خاطر کارم گذارم بهشان می افتد ، گاهی وقتها تا سر حد جنون می کشاندنم. ناخواسته تمام رفتارهای اینها را با آدم های سوئد مقایسه می کنم. در محیط های علمی اینجا هم حتی ذره ای به علم بها نمی دهند. خنده دار این جاست که از من می خواهند که از حقم بگذرم و سکوت کنم و شاید هم گریه دار! که می خواهند من را از سرشان وا کنند.

دلم می خواهد زمان به عقب برگردد به همان سالهای کودکی یا یه کم بعدترش وقتی که در مدرسه ابتدایی درس می خواندم. به آن روزهایی که دکتر شدن آرزو بود و متن تمام انشا هایم. دلم می خواهد به پشت آن نیمکت های خشک برگردم که همیشه به خاطرشان سر آستین های مانتو خاکستری ام سیاه بود و چرکی. حداقلش دلم خوش می شود به همان نمره های بیستی که پاداششان یک مهر صد آفرین بود.دوست دارم بر گردم به آن لحظه های ناب کودکانه بی آنکه درش دروغی باشد و ریایی.

اشتباه من میدانید چیست: آدم ها را با متر خودم اندازه می گیرم.آدم ها همه از اندازه های متر من کوتاه ترند!

به امید فردایی بهتر برای من و شما وآنها که می خواهند باشند.

2010-07-10T00:51:00.003+04:30

روزها تند و تند ، پشت سر هم و یک نفس می گذرند.کتایون ماه پنجم را هم چند روز دیگر تمام می کند.دختر دلبرم، خیلی بهتر از آنی که فکرش را می کردم زند گی را پیش می برد.ولی من دچار یک حس دگرگونم.یک بلا تکلیفی محض.گاهی وقت ها از خودم دور می شوم و احساس می کنم بیگانه ام با این دنیایی که درش قرار گرفته ام. صادقانه بگویم که زندگی ام خیلی خوب است.همسرم مطمئنا بهترین مردی است که می توانسته همه دغدغه هایم را درک کند و همراه و تکیه گاهم باشد.خیلی وقت ها در این چند سال پای رفتنم سست می شده برای رسیدن به هدفی و آن روزها اگر صادق نبود ، قطعا انگیزه ای برای رفتن هم نبود
بعضی وقتها احساس می کنم مشکل اصلی ام محیطی است که در این سالهای اخیر درش زندگی کرده ام. یعنی ارتباط با آدم هایی که خودشان نبوده اند و برایت نقش بازی می کرده اند و من به ناچار ، جا هایی مثل خودشان شده ام.به دنبال یک راه هستم که بتوانم زیباتر به دنیای دور و برم نگاه کنم.به دنبال یک راهم!

2010-05-22T14:51:00.002+04:30

خسته شدم خدا چرا بین این همه آدم درست دستتو گذاشتی روی سر من و داری همش منو امتحان میگنی؟ چند بار بهت نشون دادم که گزینه درستی نبودم.چند بار باید بهت بگم که خسته شدم.چرا آخه بازم تکرار میکنی؟چرا نمی ری سراغ یکی دیگه؟چرا...

2010-05-10T15:35:00.003+04:30

دختر دلبرم هفته 12 را پشت سر می گذارد و تقریبا یک هفته دیگر سه ماه را نیز به پایان می رساند. خیلی شیرین است آنقدر ها که لبخندش تنها مرهم خستگی های من و پدرش است.دختر صبوری است. هر چند امیدوارم هرگز در زندگیش سختی نبیند که بخواهد خیلی صبوری کند اما در کل در مقایسه با همسن های خودش در مقابل درد، خستگی و گرسنگی خیلی صبورینشان می دهد.( البته چشمش نزنم !) زندگی هم تقریبا روال سابق خودش را طی می کند .کم کم به این روند عادت کرده ام وتنظیماتم دیگر اوکی شده اند! تنها چیزی که اذیتم می کند خانه نشینی است، که آن هم چاره ای ندارد جز تحمل .

چند وقت پیش همسرم ایمیلی برایم فرستاد که به نظرم رسید شرح زندگی این روزهای من است، آنقدر خودم را درگیر مسایل فرعی کرده ام که گویا فراموشم شده هدف اصلی ام چه بوده. متن ایمیل را اینجا می گذارم. اسم آن مکالمه یک طرفه است.

امروز صبح که از خواب بیدار شدی ،نگاهت کردم

و امیدوار بودم که با من حرف بزنی ،حتی برای چند کلمه ....

نظرم را بپرسی یا برای اتفاقات خوبی که دیروز در زندگی ات افتاد از من تشکر کنی

اما متوجه شدم که خیلی مشغول انتخاب لباسی که می خواهی بپوشی هستی

وقتی داشتی این طرف و آن طرف می دویدی تا حاضر شوی

فکر می کردم چند دقیقه وقت داری که بایستی و به من بگویی سلام!!!!

اما تو خیلی مشغول بودی .....

یکبار مجبور شدی منتظر بشوی ،و برای یک ربع کاری نداشتی

جز آنکه روی یک صندلی بنشینی

بعد دیدمت که از جا پریدی ،خیال کردم که می خواهی با من صحبت کنی

اما به طرف تلفن دویدی

و در عوض به دوستت تلفن کردی تا از آخرین شایعات با خبر شوی

و من تمام روز با صبوری منتظرت بودم !!!!

با اون همه کارهای مختلف گمان می کنم که اصلا وقت نداشتی با من حرف بزنی

متوجه شدم قبل ناهار هی دور و برت را نگاه میکنی

شاید چون خجالت میکشیدی که با من حرف بزنی

سرت رو بسوی من خم نکردی

تو به سوی خانه رفتی و به نظر می رسید که هنوز خیلی کار برای انجام دادن داری

بعد از انجام دادن چند کار ، تلویزیون را روشن کردی
نمی دانم تلویزیون را دوست داری ؟

در آن چیز های زیادی نشان می دهند و تو هر روز مدت زیادی از وقتت را جلوی آن میگذرانی

در حالی که در باره هیچ چیز فکر نمی کنی و فقط از برنامه هایش لذت می بری ......

باز هم صبورانه انتظارت را کشیدم

و تو در حالی که تلویزیون را نگاه می کردی شام خوردی

و باز هم با من صحبت نکردی .... موقع خواب .....فکر کنم خیلی خسته بودی

بعد از آنکه به اعضای خانواده ات شب بخیر گفتی و به رخت خواب رفتی

و فورا خوابیدی .....

اشکالی نداره

احتمالا متوجه شدی که من همیشه در کنارت و برای کمک به تو آماده ام

من صبورم بیش از آنچه که تو فکرش را کنی

حتی دلم می خواهد یادت بدهم که تو چطور با دیگران صبور باشی

من آنقدر دوستت دارم که هر روز منتظرت هستم

منتظر یک سر تکان دادن ،دعا ،فکر، یا گوشه ای از قلبت که تشکر باشد

خیلی سخت است که یک مکالمه یک طرفه داشته باشی

خوب ، من باز هم منتظرت هستم

سراسر پر از عشق تو

به امید آنکه شاید امروز کمی هم به من وقت بدهی

آیا وقت داری که این را برای دیگران هم بفرستی ؟

اگر نه ، عیبی نداره ، می فهمم ...... هنوز هم دوستت دارم ، روز خوبی داشته باشی

دوست و دوستدارت خدا

نمی دانم چگونه می شود زندگی را سرشار از لذت و شادی کرد، به یاد او بود و هرگز احساس تنهایی نکرد؟

2010-04-28T08:29:00.002+04:30

خسته از خوابم اما خوابم نمی برد. به دخترم نگاه می کنم که بعد از یک مقاومت طولانی در مقابل خواب ، الان آرام آرام نفس می کشد و خواب ها ی خوش می بیند. امروز ده هفته اش تمام و وارد یازده هفتگی می شود. دیگر تقویم من شده ، هفته هایی که دلبرکم پشت سر می گذارد.دیشب وقتی در حال دلبری و اغو اغو کردن بود به یاد وقتی افتادم که آرزو می کردم هر چه زودتر بیاید تا دستانش را در دستم بگیرم... حالا آرزو می کنم زمانی برسد که با من صحبت کند.یعنی می شود؟!!

این روزها با اینکه سرم خیلی شلوغ است اما به طرز عجیبی ذهنم فعال شده و دوباره به یاد داستان نویسی افتاده ام.از طرفی گویا یک حس درونی است که می خواهم از هیچ کاری عقب نیفتم و در همین اوضاع و احوال هم خودم را درگیر یک پروژه تحقیقاتی کرده ام.نمی دانم از پسش بر می ایم یا نه .ولی واقعا دوست ندارم بچه داری مرا از دیگر اهدافم دور کند و گرنه فرق من با یک زن ساده خانه دار چیست؟

نمی دانم کسی اینجا را می خواند یا نه.توقعی هم ندارم البته .از بس که خودم مشغولم و به وبلاگ های دیگر سری نمی زنم.کاملا طبیعی است که دوستان هم مرااز یادشان برود. خلاصه اش اینجا می نویسم که بعد تر ها خودم بیایم و بخوانمشان و یادم باشد که چه روزها و احساس هایی را پشت سر گذاشته ام. این هم یک توجیهی برای نوشتن می تواند باشد!

2010-04-26T08:28:00.000+04:30

گویا بلاگر هم فیلتر شده یا حداقل برای ما فیلترش کرده اند! دلمان خوش بود که حداقل اینجا می توانیم کمی جدا از روز مرگی ها بنویسیم ولی انگار اینطور نیست...
خیلی خسته ام.نمی دانم چه کنم که از دست این خستگی که تامغز استخوانم رسیده ، خلاص شوم.بزرگتر هایم می گویند زندگی سخت است تو باید تحملت را بالاتر ببری.ولی نمی دانم چرا زندگی فقط برای ما سخت است؟! مایی که همیشه جز خدا پناهگاهی نداشته ایم.از دست همین بندگان خدا عاصی ام.به چه کسی شکایتشان را ببرم؟
خدا تو که میدانی من چه میگویم!

2010-04-21T16:16:00.003+04:30

دخترکم از دیروز با من حرف می زند.یعنی وقتی صدای اوه اوه را از دهانم در می آورم او هم پشت سر من تکرار می کند. سعی می کند ادای حرف زدن را دربیاورد انگار.بیشتر از همه وقتی پدرش با زبان کودکانه با او حرف می زند ذوق می کند و ریسه می رود از خنده.دلم می خواهد که همیشه بخندد ، اینطور ی فکر می کنم که مشکلی ندارد و همه چیز به قول معروف خوب پیش می رود. برایش یک وب سایت ساخته ام به انگلیسی ، که عکس ها و اولین کارهایش را در آن ثبت کنم.
کتایون
فعلا دل ما خوش است به این دلبرکی که داریم و ایام را با عشق به او می گذرانیم. دیروز صبح برای اولین بار با خودم به دانشکده بردمش.استاد سوپروایزرم را که دید طوری نگاهش کرد که انگار از قبل تر ها می شناخته اش. خلاصه کلی دلبری کرد و عوضش شب تا صبح هم برای مادرش ناز و ادا در آورد!

با آهنگ لا لایی رضا صادقی خوابش می برد.دست صادقی درد نکند که کار مرا راحت کرد.

2010-04-18T16:26:00.002+04:30

دیروز نوبت واکسن دو ماهگی دلبرکم بود.دلشوره داشتم که نکند تب کند یا بی قراریش زیاد شود.اما عزیز مادر خیلی تحمل کرد و جز بی خوابی مشکل دیگری نداشت.حالا حدود 36 ساعت از واکسن زدنش می گذرد.خوب شیر خورده و خوابیده و من فرصتی کردم که به کار هایم برسم.می خواهم تمام اتفاق ها و کارهای جدیدی را که انجام می دهد در یک دفتر ثبت کنم.مثلا اینکه کی به صورتمان خندید یا اینکه از چه زمانی شروع به کوینگ ( صحبت کردن با صداهایی نامفهوم کودکانه-اغو اغو کردن) کرده. این روزها هوشیاریش به محیط اطراف بیشتر شده.بیشتر می خندد و سعی می کند حرکت های ما را با چشمانش دنبال کند.بالاخره اینکه احساس می کنم بهتر می توانم با کودکم ارتباط برقرار کنم.حالا می دانم که او مرا از میان هزاران زن دیگر تشخیص می دهد و این برایم خیلی ارزشمند است.

هنوز دل نگرانیم در خصوص شغل آینده و محل کارم سر جایش است.می دانم دانشگاه های زیادی هستند که به تخصص من نیاز دارند اما مشکل من این است که برایم میسر نیست به جاهایی غیر از محل اقامتم درخواست بفرستم.و از طرفی هنوز هم تکلیفم در محل اقامتم مشخص نیست!نمی توانم تحمل کنم که با مدرک دکتری در خانه بنشینم.خیلی اعصابم از این وضعیت خورد است که یک عده فقط نظر شخصی خودشان را ملاک تصمیم گیری کنند. کاش حداقل در خودم ایرادی می دیدم که لایق این برخورد غیر عادلانه باشد اما واقعا نیست .استاد دکتری و فوقم و تمام کسانی که مرا می شناسند همگی می گویند توکل کن به خدا.من هم که چاره ای جز این ندارم!

دلم برای دلبرکم می سوزد .اصلا دوست ندارم سختی هایی که من و پدرش در زمانه مان تجربه کردیم، روزی او تجربه کند.کاش آینده را می شد با دستان خودمان بسازیم.چیزی که این روزها خیلی بعید به نظر می رسد.

2010-04-15T11:27:00.003+04:30

زندگی ام بطور کل روند دیگری را گرفته ، این روزها برنامه خودم را با ساعت خواب و بیداری دلبرکم تنظیم میکنم.بعضی وقتها از بی خوابی ها و این زمان بندی خسته می شوم اما فقط کافی است یک خنده کودکم را ببینم تا همه آن سختی ها را فراموش کنم. اما آرزو می کردم کاش فکر ها و دغدغه های دیگر نبودند تا من می توانستم با تمام وجودم در خدمت دخترم باشم.از وقتی از سوئد برگشتیم همه استرس ها و دل نگرانی ها برای شغل آینده ام آغاز شده.کم کمک از اینکه بتوانم در یک مکان مناسب مشغول به کار شوم ناامید شده ام.دست خودم هم نیست. این روزها فقط به عشق دخترم صبح ها با انرژی بیدار می شوم و روز را آغاز می کنم.خسته ام از این شرایط و به دنبال یک راه گریز می گردم...به خودم میگویم کاش درس نخوانده بودم.کاش اینقدر شب بیداری و سختی نکشیده بودم یا حداقل یک رشته ساده را برای ادامه تحصیل انتخاب می کردم. وقتی به یاد همه سختی های دوران تحصیلم به خصوص دوره دکتر ی می افتم و بعد شرایط فعلی را می بینم بیشتر غصه ام می گیرد.به نظر می رسد اصلا برای استخدام به سابقه درخشان علمی و امتیازات بالا نیازی نیست! کاش روزگار کمی بهتر شود.

2010-03-17T12:06:00.003+03:30

دلبرکم آمد و آنقدر وجودش غرق در لذتم کرد که تمام سختی های ماه های گذشته را فراموش کردم. نو شدن را هر لحظه در تمام وجودش می بینم .برایم سرشار از تازگی است و ذوقش را آنقدر می کنم که انگار اولین فرزند دنیا نصیب من شده است. یک ماهه شده است و لحظه شمار ی می کنم برای روزهایی که در چشمانم زل بزند وبخندد و برایم دست تکان دهد و من از خنده هایش اوج بگیرم.دنیای خیلی غریبی است این دنیای مادر فرزندی.دغدغه ها به کل رنگ عوض می کنند و همه چیز خلاصه می شود در ساده ترین نیاز های یک کودک.حالا با دکتری شیمی کوانتوم و یک دنیا فرمول و مقاله و کتاب ، تمام فکر من این است که زندگی ام فقط در نگاه و صدا و لبخند این دلبرک خلاصه شده و اصلا برایم مهم نیست که چقدر از محیط علمی فاصله گرفته ام و نشسته ام خیره به صورت کودک ی نگاه می کنم که به صورت غیر ارادی به من می خندد و من چه ذوق بی نظیری می کنم!

2010-01-13T09:47:00.002+03:30

تمام این روزها ، همه ناراحتی ام این است که چرا نتوانستم برایت آرامشی فراهم کنم. همه اش در نگرانی و دلواپسی و استرس گذشت. ناراحتم که همیشه چرا آن اتفاق ها بدون هماهنگی با من رخ می دهند! فقط آرزویم این است که وقتی آمدی بتوانم آسوده خیال تر باشم شاید که این استرس ها و دل نگرانی های لعنتی دست از سرم بر دارند و من باشم و تو و یک دنیا زیبایی که تقدیمت کنم.

توآنقدر خوبی که تمام لحظه ای با من بودنت، برایم آرامش به همراه دارد .بعضی وقتها فکر می کنم این تویی که مرا با خود می کشی. این تویی که به من انگیزه می دهی برای تحمل بیشتر شرایط و به عشق توست که آینده را می توانم روشن ببینم. فقط یک چیزی هست که آزارم می دهد. می ترسم یک روزی بگویی تو مرا به خاطر خودت می خواستی...

خیلی وقتها آدم بزرگ ها هم نیاز دارند سرشان را روی پای کوچک شما بگذارند و ریز ریز اشک بریزند که شما نازشان را بکشید.این حرف ها را بگذار به حساب همان ریز ریز اشک ریختن های من برا ی جلب نوازش دستان کوچک تو .

2010-01-05T20:07:00.002+03:30

برای مسافر کوچکم : کم کم به زمان آمدنت نزدیک می شوم.دغدغه هایم همگی شکل دیگری گرفته اند. حالا تمام خوبی ها را برای تو می خواهم و همه نگرانی ام این است که نکند ، نشود ، نیاید روزی که احساس کنم نتوانسته ام برای تو بهترین باشم.حالا که فقط تا آمدنت به اندازه یک چشم بر هم زدنی فاصله است انتظار کشیدن سخت ترین کار زندگی ام شده است. این لحظه های ممتد را صبوری کردن با هزاران فکر جور و ناجوری که به سرم می زند ،توامان، زندگی را تبدیل به یک فیلم صامت طولانی کرده اند...

2009-09-05T12:43:00.001+04:30

کم کمک پائیز اینجا ، فرا رسیده. هوا سرد شده و برگ‌های درختان در حل زرد شدن هستند. به قول خودشان روز‌های سخت زمستان در حال آمدند. حدود ۳ روز هست که خورشید را ندیده ام. هوای ابری و باران‌های نم نمک گویا اولین مشخصه پائیز است. اما من بر خلاف سوئدی‌ها اصلا از آمدن پائیز ناراحت نیستم. اتفاقا کلی‌ انرژی گرفته‌ام. گویا فصل رویا‌های من پائیز است.البته مطمئنم اگر من هم در کشوری بودم که ۶ ماه از سالش خورشید را نبینی و ۹ ماه فقط لباس گرم بپوشی ، به احتمال قریب به یقین عاشق تابستان میشدم!

یکی‌ از استاد‌های بخش دیروز در حالی‌ که قهوه ش را سر می‌کشید ، گفت کاش خورشید ، سهم بیشتری برای ما داشت! مگر ما با شما چه فرقی‌ داریم که شما اینقدر خورشید دارین که آرزوی آمدن پائیز و زمستان را می‌کنید ولی‌ ما در مقابل حسرتش را داریم.

من اون لحظه مکث کردم.پیش خودم به همه چیز‌های که اینا دارن و ما نداریم فکر کردم و فقط سرم رو تکون دادم.

2009-08-31T20:22:00.000+04:30

چه عاشقم امروز . که میدانم تو به من نزدیکتر از نزدیکی‌. وجودم امروز به اندازه عظمت تو اوج گرفت و زندگی‌ در آن صدای موزنی تعریف شد که حضور تو را برای همیشه نوید داد.

اشک‌هایم میدانند فلسفه جاری شدنشان را.خالق بودن، چه لذت سرشاری است!

2009-08-26T22:18:00.001+04:30

ماه رمضان امسال، ایران نیستیم. اما حسابی‌ دلم هوای سفره‌های افطار و مهمونیهای افطار رو کرده.مخصوصا افطاری‌های پارسال که یه جورایی خیلی‌ برام خاطره انگیزه.چون تمام مهمونی‌های پا گشای من و صادق در ماه رمضان بود. یاد سحر‌ها بخیر ! کنار سفره کوچیک ۲ نفره می‌‌نشستیم و برای اولین بار سحری خوردن ۲ نفره رو تجربه کردیم.

امسال هم ماه رمضان ما یه جورای دیگه خاطره انگیز خواهد شد برامون. شاید ساله دیگه ماه رمضان ازش بنویسم.

2009-08-21T20:44:00.002+04:30

یه ماه دیگه مونده که من دوباره به همون محیط علمی‌ قبلی‌ برگردم.و حقیقتاً مجبورم دوباره شرایطی رو تحمل کنم که با دیدن محیط‌های علمی‌ اینجا ، به نظرم غیر ممکن میاد.برخورد‌های کاملا انسانی‌ اساتید با دانشجو‌ها و دستیار ها، روز‌های اول ورای تصور من بود. محبت و احترامی که اینجا از تک تک افراد بخش دیدم رو هرگز فراموش نمی کنم.وقتی‌ کنارم افرادی می نشستن که هر کدامشون تو دنیا برای خودش کلی‌ مطرح هستند اما با من چنان فروتنانه برخورد می کردند که حتا تصور نمی کردم که بعضی‌ از این آدم‌ها جایزه نوبل گرفته باشن.‌ همین آدما وقتی‌ تو رو ناراحت می دیدن ، باهات احساس همدردی می کردن و تلاش می کردن که آرومت کنند،این آدم‌ها نه ادعا دارند نه تلاش می کنند تو رو کوچک کنند و نه حتا کاری می کنند که لحظه ی احساس کوچکی کنی‌. به کار هم کاری ندارند و در کامل آرامش به تحقیقات خودشون می رسند. یک محیط کاری کاملا متمدن و سالم که اولین شرطش احترام به حقوق دیگریه.

حالا من این محیط رو دارم با همون محیط قبلیم مقایسه می‌کنم که رفتار بالادست من با من مثل یه برده دار با برده خودشه! کاش ما هم یاد می گرفتیم به آدم‌ها در هر سطحی که هستند احترام بگذریم.

2009-08-15T20:22:00.001+04:30

امروز یه آخر هفته بارونی تو شهر لوند بود.حدود ۴۰ روز دیگه ما از اینجا میریم و به ایران خودمون بر میگردیم.این روز‌ها که هر چه بیشتر به تاریخ رفتنمون نزدیک میشیم نمیدونم چه حس عجیبیه که سراغم میاد.با اینکه دلم خیلی‌ تنگ شده اما از امکانات اینجا هم نمیتونم به راحتی‌ دل‌ بکنم.از امکانات و شاید مهمتر از اون آرامش اینجا .

کاش این آرامش رو اونجا هم بتونم تجربه کنم.

2009-07-31T15:04:00.002+04:30

چند روزی است که خاطرات گذشته خیلی‌ به ذهنم سر می زنند.بعضی‌ وقتها آنقدر به گذشته‌های دور می روم و مشغول تعریف کردن خاطراتم برای آقای همسر می شوم که زمان از دستم در می رود.

یاد سفر‌هایی‌ که رفتم. یاد روز‌های خیلی‌ شیرینی‌ که در کنار خانواده‌ام داشتم. یا حتا یاد تنهایی‌های خوابگاه می‌افتم. یاد روز‌های که با بچه‌های فلت دور هم می‌‌نشستیم و با یه فلاسک چایی ، یه شب را به صبح می رساندیم!

یادم میاد که پارسال چه تابستان پر از استرسی را گذراندم. از یک طرف هم فشار پروژه داشت خوردم می کرد از طرف دیگر هم تغییر بزرگی‌ در زندگیم در حال شکل گیری بود. ولی‌ همان روز‌ها دوستای خوب منو تنها نگذاشتن.عصر‌ها کیک می پختم و بساط قهوه را به پا می کردیم و می‌رفتیم در پارک نزدیک خوابگاه می نشستیم و حین گلایه کردن از فشار درس و کار ، می خواستیم به همدیگر هم تسلی‌ خاطر بدهیم.
پارسال ، فصل بی‌ برقی‌های طولانی‌ بود، و همین عمل باعث شده بود که ما چند نفر در تابستان ، ناهار‌هایمان را بیاوریم در اتاق نشیمن که با د گیر بود بخوریم. وای که چه سفره رنگارنگی میشد! قدر آن لحظه‌ها را الان می دانم که دلم لک زده برای در هم نشستن‌های طولانی !ولی‌ آن روز‌ها همه ما فقط می خواستیم یک جور وقت را بگذرانیم.

مریم ق . که همه فکرو ذهنش درگیر قبولی در دکترا بود و هر روز حرص می خورد چرا ، رقبای ضعیف ترش را در مصاحبه قبول کرده اند، یا آتوسا م. که فقط حرص استاد راهنمای بی‌ سواد و پروژه بی‌ سرو تهش را می خورد. اسما ر. هم که کلا درگیر نوشتن تز بود و می شد گفت همیشه ناله می کرد! حالا که یک سال گذشته، مریم در دکترا با اختلاف خیلی‌ زیاد قبول شده. آتوسا ماه دیگه از تز فوق لیسانسش دفاع می کنه ، اسما هم که وارد سال ۲ دکترا می‌شه، و من هم در سوئد هستم و تمام آن استرس ‌ها رو پشت سر گذشتم!

آدم است دیگر قدر لحظه‌هایش را نمی داند! بعد‌ها که گذشتند حسرت‌شان را می خورد.

این روز‌ها یاد تمام لحظه‌های را که گذراندم بی‌ آنکه قدرشان را بدانم ، می‌افتم. می دانم وقتی‌ به ایران بر گردم ، حسرت همین لحظه‌ها را می خورم.

2009-07-20T22:29:00.000+04:30

کلی‌ نوشته بودم اما همش پرید!!! دیگه حوصله نوشتن تمامشو ندارم اما می‌خواستم بگم از وقتی‌ امدیم اینجا ، احساس می‌کنم آدمها تو این کشور چقدر انسان دوست هستند و فقط به خاطر اینکه تو یه انسان نیازمند به کمک اینها هستی‌ با تمام وجود تلاش می‌کند تا کمکت کنند.اینجا که باشی‌ حتا حضور خدا رو بیشتر لمس میکنی‌ که چطور حمایتت میکنه.خدای که اصلا نیاز نیست برای رسیدن بهش کلی‌ راه بری بلکه اونقدر بهت نزدیک که میتونی‌ تو آغوشش بری و از حضور امنش لذت ببری.

2009-07-14T15:27:00.001+04:30

دیگه نوشتن تو این وبلاگ هم منو ارضا نمی‌کنه.چون مجبورم خیلی‌ از حرفا رو نزنم و دچار یکجور خود سانسور شدم. از طرفی‌ حدود یک ماه هست که یه دفتر خاطرات خوشگل گرفتم و اتفاق‌ها ، احساسات و عقایدی رو که نمیتونم جای دیگه بگم، اونجا مینویسم.
خوب به نظر من روش‌های سنتی‌ گاهی وقتها بهتر جواب میدن.دیگه کمترین مزیت دفتر خاطرات اینه که درش راحت و آزاد هستی‌ و هر جور که دلت می‌خواد مینویسی.
...
این روزها من در حال تجربه اتفاق‌های جدیدام.شاید یه روزی اینجا نوشتم . دیگه مثل سابق هم دلتنگ نیستم چون می‌شه گفت عادت کردم و به خودم میگم ۲ماه دیگه بر می‌گردم ایران. فقط کمی‌ این تجربه جدید انرژی بره ومن امیدوارم از پسش بر بیام.
...
تعطیلات تابستانی تمام اعضای گروه ما تقریبا شروع شده و بخش عملا خالیه.منم دیگه حوصله رفتن و تنها نشستن تو یه اتاق رو ندارم ! آخه استادم هم رفته! چه کار کنم؟ این سوئدی‌ها تمام برنامه‌هاشون سر جاشه ، کار به جای خود. تفریح به جای خود .زمانی‌ هم که اختصاص میدان به یه کار خاص ، محاله برنامه دیگه براش بریزن.بی‌ برو برگرده برنامه شون.
حالا من چه کار کنم که هنوز برنامه خاصی‌ ندارم برا این روزهای بلاتکلیفی!

2009-06-25T21:11:00.001+04:30

جسته و گریخته: ذهنم کمی‌ آشفته شده ، آن چیز‌هایی‌ که انتظارش را نداشتم در حال رخ دادن هستن ، بخشی خیلی‌ شیرین و دوست دشتنین اما مرا کمی‌ دست پاچه کرده اند و برخی‌ دیگر تمر کزم را از من گرفته اند.
تقریبا ۳ ماه شده که در لوند هستیم، دیگر میشود گفت عادت کرده ایم به همه چیز، حتا به این آسمان روشن شب‌ها و آواز پرندگان در ساعت ۳ نیمه شب!
پروژه من هم که تقریبا به نتایج خیلی‌ خوبی‌ رسیده.
آقای همسر هم که حسابی‌ با دانمارکی‌ها و استاد مهربانش اوقات خوشی‌ رو میگذرونه.
همه چیز خوب پیش میرود ، فقط بعضی‌ وقتها از اتفاق‌های غیر منتظر ،اعصابم خورد میشود، خیلی‌ هم خورد!
باید دلم را به همان اتفاق خوبی‌ که برایمان افتاده خوش کنم.

2009-06-07T20:31:00.000+04:30

ثانیه ها را صبوری می کنم و لحظه ها را .ساعتها و روزها را با امید زیست میکنم تنها به اشتیاق این که سالهای سبز را تجربه کنم. به قول صادق : اندکی صبر، سحر نزدیک است. سالهای سبز ، من آمدنتان را بی صبرانه به انتظار نشسته ام!

2009-06-06T20:34:00.001+04:30

به یقین خودم رو در یکی‌ از همان کوچه پس کوچه‌های سالهای گذشته جا گذاشته‌ام که حال اینقدر با این خود جدید غریبه ام... کاش میدانستم کجاست که بروم دستش را بگیرم.از دلش غم این سالهای دوری را در بیاورم و باز مثل همان روزا آنقدر با خودم یکی‌ شوم که وقتی‌ کسی‌ خواست غرور آن خود را بشکند، اشک نریزد و گوشه یی کز نکند! آنقدر خودم باشم که اجازه ندهم کسی‌ به هر دلیلی‌ مرا از اندیشه‌هایم جدا کند.

دلم گرفته، کاش روز‌ها زودتر می‌گذشت. از این که هست زودتر

2009-06-01T00:27:00.001+04:30

آقای جوجه تیغی در وسط خیابون در شهر لوند (سوئد) ، بخاطر ایشون تمام ماشین‌ها مسیرشون رو عوض میکردن که مبادا آرامش این آقای ریلکس به هم بخوره!این احترام به آرامش دیگران اینجا حتا برای حیوانات هم مصداق داره. شاید حدود ۲۰ دقیقه این حیوان وسط خیابون بود و مردم در حالی‌ که بهش لبخند میزدن مسیر حرکت خودشونو عوض میکردن. آخر سر هم یکی‌ با احترام جوجه تیغی رو گذاشت تو کیفش و برد تو چمن‌ها رهش کرد!

2009-05-27T00:14:00.001+04:30

هنوز هوا روشن است ،معمولا این روزا خورشید حول و حوش ساعت ۱۰ شب غروب می‌کند. باورم نمی‌شود که یک جای دیگر همین کره خاکی، آسمان تاریک تاریک باشد و خیلی‌‌ها خواب هفت پادشاه ببینند. خلاصه اینکه ساعت زیست ی بدن ما میرود که کم کم دچار مشکل شود و ما باید با تاریک کردن فضای اتاق تلقین کنیم که شب شده و وقت خواب است. البته نتیجه این طولانی‌ تر شدن روز تا اینجا به ضرر ما نبود است! کلی‌ وقت برای انجام دادن کارها مان اضافه می‌‌آوریم. اینجا حس می‌کنم که تمام روز مشغول کار هستم و خوب قسمت زیادی از این زمان‌ها هم صرف کار مفید میشود...

خلاصه من که کماکان به کار کردن ادامه میدم و خستگی‌ را می گذارم برای همان چند ساعتی‌ که هوا تاریک میشود! فرصت برای خوابیدن بسیار است.

2009-05-16T20:10:00.001+04:30

این روزها خیلی‌ دلتنگ شده ام، نگاه که می‌کنم ، می بینم چقدر برای آمدن به اینجا تلاش کردیم. ۶ ماه تمام بلاتکلیفی ، نامه نگاری و رفت و آمد‌های مکرر به تهران آن هم درست در میان اوج کارهای من و همسرم، کمترین سختی بود که برای گرفتن ویزا کشیدیم. یادم می اید درست ویزا یمان یک هفته قبل از تاریخ پرواز آمد، چقدر خوشحال شدیم ، چقدر هیجان زده بودیم. آدمیست دیگر، همیشه آرزوی چیزی را که ندارد در سر می پروراند، حالا که آمدم اینجا ،روز‌ها رو می شمارم که کی‌ تمام میشود.

بگذریم ، هفته کاری سختی داشتم، منتظر آخر هفته بودم که زود فرا برسد. قسمت اصلی‌ محاسبات سنگین شروع شده ا‌ند و من باید تمام تمرکزم رو بگذارم که مبادا اشتباه کنم. چیزی که اینجا باعث می شود این دوری را تحمل کنم شاید همین کاری باشد که انجام میدم. سیستمهای بیولوژی، همیشه مورد علاقه من بوده‌اند، اما متاسفانه بدلیل نداشتن نرم‌افزارهای لازم در ایران نمی توانستیم کار کنیم ( البته کامپیوتر‌های قوی).به قول همسرم ، هر پیشرفتی سختی‌های خودش را بهمراه دارد. زندگی‌ همین است دیگر ،باید رفت و رفت تا به مقصد رسید.انصافا من خوشحالم که جاد ‌های همواری را پشت سر می‌‌گذاریم ، دیگر مسافر این راه باید کمی‌ صبور باشد ، غیر از این است؟! پس پیش به سوی جلو ! زندگی‌، من آماده ام.

2009-05-12T19:51:00.000+04:30

امروز یکی از استاد های بخش , از من پرسید شیراز چطور شهری است؟ بعد نقشه یه آوردو گفت شیراز رو میتوانی روی این نقشه به طور دقیق به من نشان بدهی؟ من هم سعی کردم شیراز را روی آن نقشه پیدا کنم . . . گفت من خیلی شیراز را دوست دارم , پرسیدم واقعا؟ خندید و گفت میدانی چرا؟ . . . چند ساعت بعد یه کاغذ برایم آورد که رویش یه متن به انگلیسی نوشته بود. کمی نگاهش کردم چیزی شبیه شعر بود , گفت میدانی از کیست ؟ گفتم نه؟ گفت واقعا نمیدانی؟ من هم همینطور گیجو منگ نگاهش کردم, با لبخند گفتم نه نمیدانم؟

خندید و گفت حافظ!

آن لحظه بود که به ایرانی بودن خودم بالیدم.

2009-05-02T20:40:00.004+04:30

حالا متوجه می شوم که چرا به ما می گویند , شما خوب وقتی به سوئد آمدید!

اینجا , این روز ها حالو هوای بسیار جالبی دارد, یک نو هیجان در مردم هست که ناخوداگاه در ما هم تزریق می شود. چقدر اینها خوب بلدند شادی کنند! به کوجکترین بهانه جشن می گیرند و شادی خودشان را در کمال آرامش نشان می دهند.

چند روز قبل با سوپر ویزر و بقیه هم گروهی هایم به یک پیکنیک2 ساته رفتیم( عکس مربوط به همان است) , خوشم آمد از نحوه برخورد این آدم! با اینکه یک فول پروفسور است و کلی برای خودش برو بیا دارد, اما اینقدر راحت صدای پرنده ها را تقیلد می کرد, آواز می خواند , بلند بلند می خندید . . . من چه؟ از تعجب فقط نگاهش میکردم! آخه من کجا اینقدر بی پروا شادی کردن را دیده بودم.

2009-04-26T15:30:00.002+04:30

سلام .اخرش نتوانستم راهی برای نصب فونت فارسی بروی کامپیوترم پیدا کنم. و حال دست به دامن یک کیبورد مجازی شدم. سخت است راحت نمی شود تایپ کرد . با امرو زمی شود یه ماه که به سوئد آمده ایم و هنوز این محیط جدید برایمان آنقدر جذابیت دارد که در پی کشف بیشتر ش باشیم.راستش را بخواهید ، من فکر میکنم دغدغه های اصلی یکسان آدم ها ی تمام دنیا شاید باعث شده در محیط ها ی مختلف بتوانی با آنها وجه تشابه پیدا کنی و در نتیجه با آنها ارتباط بهتری برقرار کنی.

زمان بیشتری لازم است تا به نتیجه کاملی برسم و لی در همین مدت هم به یه مشخصه چشم گیر آدم ها ی اینجا پی برده ام.این که حریم شخصی واقعن معتبری برای خودشان دارند و کسی حق ورود به آن را ندارد مگر اجازه داشته باشد.اینجا نوعی خلوت و آرامش فردی هست که زمان می بردتا من به راحتی درکش کنم .شاید اینجا آدم ها راحتتر می توانند خود واقعی شان را نشان دهند یا حداقل به خود واقعی بقیه کاری ندارند.

2009-04-23T09:28:00.005+04:30

I want to write in Farsi, but I don't know how? there is a computer engineer in our department and I asked him to fix my Problem! Frankly, I like to be myself here and write every things I want in my own language but writing in English limits me. SO ,if you know how can I find a way to install Farsi on my computer , please tell me.

I am a little confused!

2009-04-22T12:18:00.001+04:30

To be honest, I am in Lund university for 6 months Post doc study( foghe Doctor a).My supervisor is a nice man and more important point , of course, is his ability in Biophysics. He is really master in this field and I am lucky to be in his research group! I should do all my best to be successful in these 6 months but one thing bothers me, he is so busy and has no time to ask more than 2 questions. I don't know how I can learn new subjects without any suitable discussion with him. how should I satisfy my curiosity?

God help me!!!

visiting Copenhagen

2009-04-20T23:03:00.007+04:30

Hi to all my friends,

Today was an interesting and so memorable day of my life! I visited the most famous Professor in Chemistry around the world at Copenhagen university. However he is my husband supervisor for these 6 months but I am so glad to see him.He is so kind and sociable, we spent nice time together during the afternoon.

Copenhagen is a beautiful city . My camera was completely on to take photos actually! In my opinion, It is a part of Paradise in the earth, But I am sure we have same perfect and fabulous sceneries in our country too.

Thank you Pria for your nice comments!

2009-04-19T23:08:00.004+04:30

Today is another day!.

we discovered a new place near to our apartment just a few hours ago. It is a beautiful forest and there are a great deal of colors specially in this season. I bet in summer , I will see the most eye catching views in my life. My group mates say to me , that I choose a right time for coming in Sweden and I , of course, should thank God for changing my Scholarship from French to Sweden ! Here all the Swedishs are really kind and hospitable too.

My best chance , in my mind, is their ability in speaking English in comparison with Frenches whom are prejudice in using other language instead of their own.

Tomorrow , we are going to visit Denmark.New adventure will start!

2009-04-17T17:12:00.002+04:30

Hi, I am in Lund right now, we arrived at Sweden at March 31.It was a big day. I was pretty disturbed but I was trying to be relax.
So we will be here around 6 months but I miss Iran so much! here I know how much I love my country and how much I am related to our values.

I try to find a way for writing in Farsi here! but until that times , I may prefer to write in simple English manner!

2009-01-31T14:21:00.003+03:30

رفتمان به فرانسه کنسل شد و تصمیم گرفتیم راهی لوند سوئد شویم.حال هم منتظر نتیجه ویزا هستیم...روزگار عجیبی است.اصلا فکرش را هم نمی کردیم که جریان به اینجا ختم شود.هر چند زمان زیادی گذشت تا از بلا تکلیفی در آمدیم . خلاصه اش امیدوارم که سوئد رفتمان اوکی شود و زحماتی که کشیدیم بی نتیجه نماند!از همه اینها که بگذریم در این ایامی که با فرانسوی ها مکاتبات اینترنتی داشتم یک دوست بسیار خوب فرانسوی را یافتم .انسانی که انقدر انسانیت داشت که ندیده و نشناخته از تمام حقوق انسان دیگری چون من دفاع کرد.فیلیپ نمونه میلیونها انسانی است که در گوشه گوشه ی این دنیا شرافت و انسانیت رازیست می کنند بی هیچ ادعایی

2008-12-10T14:52:00.003+03:30

وقتی به آن زنی که در چهار چوب آینه پیداست،زل می زنم لحظه ای شک می کنم که این خود اوست. که این همان دخترک کنجکاوی است که تنها لذت زندگیش حرف زدن با پروانه های باغچه بود.خیلی زود بزرگ شد این دخترک!ومن نمی شناسمش گویا.این تصویر، جمع حیات چهار زن است که سالهاست به بودن در کنار هم عادت کرده اند .
یکیشان به شدت آزادی خواه است و تحمل ذره ای حرف زور را ندارد.عصبانیتش در مقابل زور غیر قابل کنترل است و استقلال فردی اش را بی نهایت دوست دارد.
آن یکی ، زنی است که می خواهد مسایل زندگیش را مثل یه معادله چند مجهولی حل کند و وقتی به جوابی نمی رسد.وقی معادلاتش به جواب غیر منطقی می رسندبه طرز غریبی سکوت میکند.یعنی میخواهد نشان دهد که دارد روش حل مساله اش را عوض میکند!
زن دیگر عاشق ادبیات است واز ریاضی متنفر است.زندگی را به شکل یک غزل می بیند و تلاش میکند تمام ابیات غزلش از یک وزن پیروی کنند و وقتی وزن شعرش به هم میخورد گوشه ای کز میکند و اشک می ریزد.
و آخرین زن درون من، زنی است آرام که رسالتش هدایت کردن سه زن دیگراست و هر روز صبح یکی از انها را بیدار می کند! برایم جالب است که چگونه این 4 زن در کنار هم این سالها به خوبی و خوشی زندگی کرده اند بی آنکه حسادتی میانشان شکل بگیرد..
.

2008-11-22T14:21:00.002+03:30

روزهایی که پشت سر گذاشتم روزهای به مراتب خاطره انگیزی بوده اند .روزهایی سرشار از تجربه های نو.اینها زمانی دست نیافتنی بوده اند و حال تردی و تازگی شان چندان باورم نمیشود از علی عزیز و پریا ی مهربانم به خاطر تبریکشان بسیار ممنونم.
و اما اینکه چرا دیگر کم پیدا شده ام! درگیر یک سری کار های اداری و نامه نگاری های مرتبط با آن هستم که تمام تمرکزم را از من گرفته।نمی دانم نهایت قضیه ختم به کجا می شود اما امیدوارم که نتیجه تمام این مکاتبات مثبت باشد و ما بتوانیم برای یک فرصت مطالعاتی شش ماهه راهی دیار فرنگ شویم. قرار است که اگر بخت با ما یار شود و کارهای ویزایمان اوکی، به جنوب فرانسه سفر کنیم و ببینیم شیمیدانهای فرانسوی چه خوابی برای شش ماه آتی مادیده اند؟ !البته روزهای مبهمی هم در پیش است که باید آمدنشان را صبوری کنم،برنامه هایم همگی تهشان نامعلوم است،نمی دانم کی قرار است از این بلاتکلیفی های ممتد رها شوم.اگر نمی نویسم یا به دوستانم سر نمی زنم همه شان را بگذارید به حساب اینکه فعلن دغدغه های زندگی ام خیلی بیشتراز آن است که فرصت حتی لحظه ای وب گردی را داشته باشم.تنها هنر کنم یک جک میل ساده انجام بدهم.یاد روزهای کم دغدغه به خیر که یک قهوه گرم و یک منیتور پر از پنچره های رنگارنگ تنها دغدغه ام بود!

2008-09-26T14:51:00.002+03:30

BECAUSE OF YOU (تقديم به صادق ترين صبح زندگي ام)

Author: Vishal Narsian
Because of you
my world is now whole,
Because of you
love lives in my soul.
Because of you
I have laughter in my eyes,
Because of you
I am no longer afraid of good-byes.
You are my pillar
my stone of strength,
With me through all seasons
and great times of length.
My love for you is pure
boundless through space and time,
it grows stronger everyday
with the knowledge that you'll always be mine.
At the altar
I will joyously say 'I do',
for I have it all now
and it's all because of you.

2008-08-08T16:16:00.013+04:30

به دنبال يك مقاله هستم.مقاله مربوط به پروژه ام مي شود و سوپر وايزرم تاكيد زيادي دارد كه حتما آنرا پيدا كنم و تا هفته ديگر بخوانمش.مقاله را نمي توانم بگيرم .سايت ژورنال فقط خلاصه اش را مي دهد .دانشگاه هم كه كلا تعطيل است.گويا با تعطيلي تابستاني ،تمام سايت هاي اطلاعاتي هم كه با آن قرار داد داشته به تعطيلات رفته اند و اصلا هيچ مقاله علمي را نمي دهند.ما مانديم و يه كولبار كار انجام نشده كه به خاطر جريانات بي برقي و بي آبي و ...هرروز هم به تعدادشان افزوده مي شود.بي خيال مقاله مي شوم.خسته شده ام.به طور اتفاقي در گوگل تايپ مي كنم" بوشهر قديم".حاصل اين جستجو ،خداييش، خيلي بهتر از يافتن مقاله به دلم مي نشيند.

ساحل دريا در 83 سال پيش-بوشهر يك لنج در كنار ساحل 83 سال پيش-بوشهربافت بازار قديمي بوشهراين عكس توسط يك تاجر آلماني در 83 سال پيش گرفته شده استنمايي از ساحل بوشهر در سال 1952 ميلاديزنان در حال شستن لباس-80 سال پيش
اسكلهبچه ها-فقر موجوددر چهر ها يشان را ببينيد.بافت قديمي باز سازي شده
پي نوشت:
تعداد عكس ها خيلي بيشتر از اين چند عكس بود.متاسفانه مجبور شدم سايز همه شان را كوچك كنم تا راحت لود شوند.راستش را بخواهيد وقتي اين عكسهاي قديمي را نگاه مي كنم ،به يك آرامش عجيبي مي رسم.حتي فقر موجود در اين عكس ها،وضعيت رقت بار زندگيشان و آن قيافه هاي بهت زده و شوكه شده درمقابل فلاش هاي پر سرو صداي دوربين هاي عكاسي آن روزها،خيلي بيشتر به دلم مي نشيند تا اين عكس هاي بزك دوزك كرده فتو شاپي اين روزها كه هيچ احساسي درشان نيست.

2008-07-31T14:24:00.004+04:30

امروز را در استراحت كامل گذراندم.به عبارتي تمام كتابها ومقالاتم را گذاشتم گوشه قفسه، جوري كه در ديدم نباشنددر ضمن به تماس هاي تلفني كه مربوط به دانشگاه و استادم باشد هم پاسخ ندادم.يك طوري خواستم از اين جو كسالت باري كه براي خودم ساختم، رها شوم .كتاب خواندم.يك فيلم كمدي هاليوودي ديدم. دست اخر هم سريال يوسف پيامبر را با شعف خاصي نگاه كردم.اما در تمام اين لحظه ها احساسم مي گفت براي آنكه شادي واقعي را حس كنم، يه كار ديگري هم هست كه فراموش كرده ام انجام دهم.نيم ساعت قبل وقتي ايميلم را چك كردم متن زيررا ديدم كه از طرف يكي از دوستان خوبم برايم فرستاده شده بود. آنرا كه خواندم متوجه شدم چه چيزي را از خاطر برده بودم و باز به اين نتيجه مكرررسيدم كه طبق گفته جيمز رد فيلد،هيچ اتفاقي تصادفي نيست.
زندگي مانند قهوه است
چند دوست دوران دانشجويي كه پس از فارغ التحصيلي هر يك شغل هاي مختلفي داشتند و در كار و زندگي خود نيز موفق بودند، پس از مدت ها با هم به دانشگاه سابق شان رفتند تا با استادشان ديداري تازه كنند. آنها مشغول صحبت شده بودند و طبق معمول بيشتر حرف هايشان هم شكايت از زندگي بود. استادشان در حين صحبت آنها قهوه آماده مي كرد. او قهوه جوش را روي ميز گذاشت و از دانشجوها خواست كه براي خود قهوه بريزند. روي ميز ليوان هاي متفاوتي قرار داشت; شيشه اي، پلاستيكي، چيني، بلور و ليوان هاي ديگر. وقتي همه دانشجوها قهوه هايشان را ريخته بودند و هر يك ليواني در دست داشت، استاد مثل هميشه آرام و با مهرباني گفت: بچه ها، ببينيد; همه شما ليوان هاي ظريف و زيبا را انتخاب كرديد و الان فقط ليوان هاي زمخت و ارزانقيمت روي ميز مانده اند. دانشجوها كه از حرف هاي استاد شگفت زده شده بودند، ساكت بودند و استاد حرف هايش را به اين ترتيب ادامه داد: «در حقيقت، چيزي كه شما واقعا مي خواستيد قهوه بود و نه ليوان. اما ليوان هاي زيبا را انتخاب كرديد و در عين حال نگاه تان به ليوان هاي ديگران هم بود. زندگي هم مانند قهوه است و شغل، حقوق و جايگاه اجتماعي ظرف آن است. اين ظرف ها زندگي را تزيين مي كنند اما كيفيت آن را تغيير نخواهند داد. البته ليوان هاي متفاوت در علاقه شما به نوشيدن قهوه تاثير خواهند گذاشت، اما اگر بيشتر توجه تان به ليوان باشد و چيزهاي با ارزشي مانند كيفيت قهوه را فراموش كنيد و از بوي آن لذت نبريد، معني واقعي نوشيدن قهوه را هم از دست خواهيد داد. پس، از حالا به بعد تلاش كنيد نگاه تان را از ليوان برداريد و در حاليكه چشم هايتان را بسته ايد، از نوشيدن قهوه لذت ببريد!

2008-07-10T11:22:00.005+04:30

برای چندمین بار فیلم The Portrait of a Ladyرا می بینم. نمی دانم چرا ناخواسته با شخصیت ایزابل همذات پنداری می کنم و هر بار که این فیلم را می بینم ، این احساس غریب شدت می گیرد. فیلم معجونی از سرگشتگی ،نیازها،عشق و احساس ،تنهایی ومحدودیت های یک زن است.زنی که می خواهد زندگی را آنطور که خودش می خواهد تجربه کند ولی مسیر زندگیش به شکل غریبی تغییر می کند.کمتر فیلم و رمانی است که بتواند چنین تاثیری بروی من بگذارد.نمی دانم در ناخودآگاه من چه خبر است، که علی رغم تفاوت های زیاد بین من وایزابل!هر بار که فیلم را می بینم دلم بیشتر به حالش می سوزد و احساس می کنم که خود من بوده ام که به تصویرش کشیده ام.
خلاصه فیلم در زیر آورده شده است:

Isabel Archer, an American heiress and free thinker travels to Europe to find herself. She tactfully rebuffs the advances of Caspar Goodwood, another American who has followed her to England. Her cousin, Ralph Touchett, wise but sickly becomes a soulmate of sorts for her. She makes an unfortunate alliance with the creepy Madame Merle who leads her to make an even more unfortunate alliance with Gilbert Osmond, a smooth but cold collector of Objets' de art who seduces her with an intense but unattainable sexuality. Isabel marries Osmond only to realize she's just another piece of art for his collection and that Madame Merle and Osmond are lovers who had hatched a diabolical scheme to take Isabel's fortune. Isabel's only comfort is the innocent daughter of Osmond, Pansy, but even that friendship is spoiled when Countess Gemini, Osmond's sister, reveals the child's true parentage. Isabel finally breaks free of Osmond and returns to Ralph's bedside, where, while breathing his last, they both realize how truly connected they are, physically, emotionally, and spiritually.

2008-06-21T11:24:00.002+04:30

کتاب پیشگویی آسمانی نوشته جیمز رد فیلد را خواندم.یعنی پس از حدود دو سال که دوستی پیشنهاد کرده بود که حتما بخوانمش،خیلی تصادفی در یک کتاب فروشی نسبتا متروکه،دیدمش .خواندنش برای منی که به تند خوانی معروفم زیاد طول نکشید.به اعتقاد من یا نویسنده نتوانسته است به خوبی ادای مطلب کند یا مترجم در ترجمه مطالب دچار مشکل بوده .چون مفاهیمی که در این کتاب به آن اشاره شده اند خیلی زیبا و تاثیر گذارتر از متن فعلی، می توانستند باشند! اما نهایت قضیه این است که نویسنده می خواسته به تمام خوانندگانش بفهماند که:هیچ اتفاقی در جهان تصادفی نیست،هیچ انسانی در زندگی ما بی هدف وارد نمی شود و هر انسان،شیئ،اتفاق و پدیده ایی رسالت خاص خود را در جهت هدایت کردن ما به سوی هدف زندگی مان دارد.
با این که کتاب را یک بار خوانده ام ، اما علاقه شدیدی برای خواندن مجدد ومطابقت دادن مطالب آن با زندگی خودم دارم.در واقع ذهنم درگیر این مساله است که چگونه یک حادثه بد و ناخواسته ،می تواند ما را در جهت رسیدن به هدفمان قرار دهد.برایم جالب است که بدانم که آدم بد های زندگیم چگونه توانسته اند مرا در مسیر رسیدن به هدفم قرار دهند؟ اگر مایل هستید خودتان می توانید این کتاب را تهیه کنید وبخوانید،مطمئن هستم شما هم پس از خواندن این کتاب، مثل من به دنبال یافتن فلسفه و داستان تمام اتفاق های زندگی تان خواهید بود.
پيشگويی آسمانی / نوشته جيمز ردفيلد / برگردان ستاره آخوندی / نشر آسيم / چاپ دوازدهم / 3400 تومان.

2008-06-11T13:26:00.002+04:30

هر وقت که وبلاگم را به روز می کنم ، همه حس های خوب به سراغم می آیند.تمام روزهایی گذشته از جلوی چشمانم مثل یک فیلم سریع می گذرند و به خاطر می آورم همه روزهای پر تحرک و سرشار از ایده ای را که گذرانده ام.اما حالا دغدغه ها و ایده هایم یک طور دیگری شده اند.دوستان وبلاگی ام هم گویا مثل خودم شده ام.وبلاگ هایشان را که میخوانم احساس می کنم آنها هم مثل من ، بر طبق عادتشان و یا شاید به خاطر همان حس دلپذیری که برای لحظه ای به سراغشان می آید ، کماکان وبلاگشان را به روز می کنند و دست از سر نوشتن ولو حتی یک جمله تکراری ، بر نمی دارند. ولی خوب در این میان هنوز هم هستند دوستانی که همینکه وبلاگشان پینک می شود، برای خواندن لحظه شماری می کنم.خوبی این فضای مجازی این است که اگر هم غمگین باشی میتوانی جایی را درش پیدا کنی که یک نفراز خوشی و شادی اش نوشته باشد و تو را با تمام خستگی هایت سر ذوق بیاورد.

خلاصه اش کماکان وبلاگ می نویسم ، چون حس های خوبی که از نوشتنش به من منتقل می شودرا دوست دارم.

امروز سوپر وایزرم به طرز بسیار غیر منتظره ای مرا سوپرایز کرد! یک خبر خوب، یک موقعیت استثنایی درست در لحظه ای که هیچ انتظارش را نداشتم.
مدتهاست که به خودم می گویم آدم
را چطور می توان شناخت؟چرا که حس نیت و یا سو نیتشان گاهی انقدر ظریف و زیرکانه دررفتارشان مخفی می شود، که نمی شود تشخیص داد که چه هدفی در پشت برخورد هایشان است.مهارتی خاص می خواهد رسیدن به درک و تشخیص این مساله.ولی با تمام این مسایل ، امروزمتوجه شدم که سوپروایزرم قطعا در تمام این چند سال ، حس نیتی خاص در رفتارش نهفته بوده که بعضی وقتها تشخیصش برای من سخت می شده!

2008-05-30T11:24:00.002+04:30

حالا که قرار است به یک ثبات نسبتا دایمی برسم، حالا که ظاهرا همه چیز بر وفق مرادم هست و حالا که دیگر دغدغه هایم کمتر از تمام روزهای گذشته است، چیزی در گوشه مغزم وول می خورد।حسی نا شناخته آزارم می دهد.هنوز خسته ام.آن همه تنش واضطراب و فشاری که برای مدتی برویم بوده، اثرشان را حال نشان داده اند.به خودم می گویم زندگی آیا انقدر ارزش دارد ، که برایش اینقدر حرص خوردم؟ آیا آنهایی که پا به پایشان رفتم و ایستاده ام، می دانند که چقدر برا ی موفقیتشان ، سختی کشیدم؟ خیلی چیزها هست که گفتنش سخت است.حتی نشان دادنشان در عمل هم راحت نیست.مثل احساسی که الان دارم و آزارم می دهد.
می دانم مهمترین فرد در زندگیم خودم هستم و هیچکس نزدیکتر از من ، به من نیست.میخواهم تمرین کنم که بیشتر از تمام آدم های دور و برم به خودم اهمیت بدهم .زندگی ارزش حرص خوردن ندارد!

2008-05-16T20:32:00.002+04:30

مي گويند آدم وقتي مشكلي نداشته باشد كه به اش فكر كند،وقتي شكمش سير باشد و دغدغه نان را نداشته باشد،وقتي همه عزيزان دور و نزديكش در صحت و سلامت كامل بسر ببرند و خلاصه اش خوشي دلش را بزند، دچار افكار مخ به كار گير و فلسفي مي شود.چاره اش چيست كه آدم از اين افكار به سرش نزند؟
آخر هفته تصميم گرفتم كه به كتاب فروشي بروم و چند جلد كتاب بخرم، بعد از جستجو هاي فراوان براي يافتن كتاب هاي مورد علاقه ام، يك كتاب تقريبا صد صفحه اي با چاپ معمولي پيدا كردم.وقتي خواستم قيمت پشت جلدش را جك كنم ، دود از سرم بلند شد! آخه قيمت يه كتاب بايد اينقدر زياد باشه 3200تومان! بعد براي اينكه دل خودم را آروم كنم گفتم خوب حالا اين كتاب رو بخر ، نويسنده اش ارزش پرداخت اين مبلغ رو داره .به هر حال دو جلد كتاب ، آن هم بيشتر به خاطر نام نويسندگانشان ، خريدم و خوشحال و شاد وخندان به خانه آمدم و با شور و اشتياق فراون شروع به خواندن يكي از آنها كردم.چشمتان روز بد نبيند . ترجمه كتاب ها چيزي در حد افتضاح است.ادم اصلا نمي داند فعل جمله هايش كجاست و فاعلش در كدام جمله قايم شده است.خلاصه اش اين است كه مترجم احساس كرده ، كه هر چه بي ريخت تر ترجمه را تحويل خواننده بدهد ، ادبياتش پست مدرن تر مي شود.ديگر تصميم گرفته ام پول بالاي هيچ كتابي ندهم آخر با اين وضعيتي كه من مي بينم ديگر كتاب ها هم ارزش يك بار خواندن ندارند!
كتاب هاي كه من ديده ام ، همه شان سطحي شده اند.موضوعات ناب درشان نيست .يا اگر هم اصل كتاب موضوع خوبي داشته و ادبياتش قوي بوده ، توسط يك مترجم ضعيف به يك اثر خيلي معمولي تبديل شده است.من هم كه نه وقتش را دارم و نه منابع موثقي در اختيارم هست كه بدانم چه كتابي خوب است و با تحقيق كامل سراغ خريدش بروم بايد هر روز بنشينم و به اين دو كتاب نگاه كنم و حسرت بخورم !
حالا اگر كسي اين اواخر كتابي خوانده كه فكر مي كند ارزش يك بار خواندن را دارد خوشحال مي شوم كه به من پيشنهاد بدهد .

2008-04-18T15:44:00.002+04:30

زندگي با ادم هايي كه دغدغه شان هيچ است،هيچ در اتاقي كه بوي ياس دهد با پنچره اي بزرگ به آن اندازه كه بتوان از آن درياي ابي را ديد.زندگي در زمانه اي كه در ان هيچ كس تنها نيست و همه دلهايشان بوي بهشت مي دهد و كسي در حسرت نان نيست.زندگي در وقتي كه ارام بي انكه اضطراب و تشويش فردايي در سرت باشد،روي زمين دراز بكشي و روياي ستاره ها را ببيني كه به سويت دست دراز مي كنند، كه نسيم صورتت را نوازش دهد و چشمانت از پس اين نوازش مست شوند و آرامشت ابدي شود و اصيل .جايي كه هيچ كس تحمل كردن زندگي را ،مجبور نشود :و زندگي انقدر سبك ،خواستني و شيرين باشد كه هيچكس نگويد ،چرا آدم وسوسه شد كه سقوط كرد،كه مست طعم گس سيب شد ؟ و هبوط مفهوم زايش باشد نه سقوط و نيستي!
آري زندگي با آدم هايي كه دغدغه شان هيچ است،هيچ!
...
كسي صدايم ميزندگويا؟
مادرم راست مي گفت كه بهار فصل روياها و تخيلهاي شاعرانه من است!

Angel

2008-04-17T14:53:00.007+04:30

2008-04-13T13:40:00.002+04:30

خیلی وقته تصمیم داشتم که اینجا رو به روز کنم.اما بعداز تعطیلات عید، کلی کار روی سرم ریخت.حسابی درگیر انجام دادن و تمام کردن کارها و پروژه های عقب مانده ام بودم و کماکان هستم.اما سال خوبی را شروع کرده ام گویا.چون نتایج کارهایم خیلی بهتر از ان چیزی است که پیش بینی می کردم و بسیار خوش بینم به اینکه بهتر از اینهاهم بشود.می خواستم بگویم که:
شیراز عجیب این روزها زیبا شده است.همه باغ ها، بلوارها و کوچه های شهر بوی بهار نارنج می دهند.حیاط دانشکده ما جان میدهد برای نشستن و زیر سایه درختان نارنجش چایی خوردن.درختان توتش هم امسال خیلی پر بارتر از سالهای گذشته شده اند، از همین الان منتظرم که توت های قرمزش برسند و با هم گروهی هایم هر چه سریعتر تکلیفشان را روشن کنیم!
اما:
دیشب خبر بدی شنیدم، انفجاری در یکی از حسینیه های معروف شیراز رخ داده که باعث کشته شدن دست کم ده نفر و مجروح شدن تعداد زیادی شده است.از صبح تمام سایت های داخلی را چک کرده ام که علت دقیق این حادثه را بدانم، متاسفانه بسیاری از سایت هایی که از این اتفاق نوشته اند،فیلتر شده اند.انهایی هم که قابل دسترسی هستند خیلی مبهم در موردش توضیح داده اند.تا انجا که من خوانده ام علت اصلی حادثه بمب جاسازی شده در کیف سامسونت بوده.هر چند عده ای این را تکذیب کرده اند و گفته اند که علت انفجار ،مواد منفجره و ادوات جنگی بوده که در حسینیه به نمایش گذاشته شده بودند!حالا گیریم که علت حادثه هم معلوم باشد ، چه کسی میخواهد پاسخگوی مردم بی دفاع و بیگناهی باشد که در کنار این همه فشاری که رویشان است ،چنین ضربه ها و داغ هایی هم به دلشان می نشیند؟! تورم 40% ، فساد اجتماعی و اخلاقی که روزبه روز در جامعه بیشتر می شوند کم نبود ، بی امنیتی هم به اش اضافه شد !گویا خدا همدلش نمی خواهد ما کمی حالمان خوش باشد...

2008-03-20T11:05:00.001+03:30

سال نو مبارک

امیدوارم برای شما و تمام عزیزانم،سالی سرشار از موفقیت و کامیابی باشد.خدانگهدار

2008-03-11T20:45:00.002+03:30

دوست دارم بدانم شعري كه در تصوير بالا نوشته شده است،ترجمه كدام بيت از غزل هاي حافظ است؟ شما چه فكر مي كنيد؟
مضمون شعر به فارسي چيزي شبيه اين است:حتي بعد از اين همه مدت ،خورشيد هرگز به زمين نگفته است كه تو به من مديوني!ببين كه عشق چه مي كند مثل نوري كه بر آسمان مي تابد.

2008-02-29T23:23:00.002+03:30

صبح شده بود.نور لجوجانه خودش را از لابه لاي پرده اتاق به صورتم رساند.خواب نبودم اما. يعني آنروز زودتر از هميشه بيدار شده بودم.خيلي قبل تر از انكه نوري بخواهد از لابه لاي ان همه ازدحام به چشمان من برسد.حوصله اش را نداشتم گويا.حوصله اينكه يك روز تكراري ديگر را اغاز كنم. به عبارتي حتي حوصله ساده ترين كارها را هم نداشتم.با بي تفاوتي غلتي زدم.پشت به نور كردم.چشمانم را بستم و تخيلم را به كار انداختم. مثلا تصور كردم كه دسته گلي خريده ام و به پيرزن همسايه مان سري زده ام.همچنين تصور كردم كيك شكلاتي خوشمزه اي پخته ام ودوستم را براي عصرانه دعوت كرده ام...اوه داشت يادم مي رفت، حتي تصور كردم كه هيچ كار عقب افتاده اي ندارم و مشغول ابياري گلدان هايم هستم.انقدر تخيلم را به كار انداختم كه از تصور كردن،خسته شدم.يعني در اوج تخيلاتم بودم كه تلفن همراهم زنگ زد. از همان تماس هايي بود كه نه در ان حسي است و نه انتقال عاطفه اي .يك تماس تلفني كاري كه مي شود گفت در ان طمع رسيدن به يك منفعت جا كرده.شبه دوستي كارم داشت .راه ديگري نبود جز تجربه يك روز تكراري ديگر بدون هيچ هيجان ، حس و عاطفه شور انگيزي.برخاستم. نور، خودش را بدجور لوس مي كرد.پرده را كنار زدم و به اش اجازه دادم هر جور دلش مي خواهد،رفتار كند.امانكته اين جاست كه ان روز يك روز تكراري نبود .نور خودش را از پس انبوهي از ابر هاي سياه و سنگين پر از باران، به دم پنچره اتاق من رسانده بود تا به من بگويد به رنگين كماني نگاه كنم كه روبروي من شكل گرفته است.قطره اشكي روي گونه ام لغزيد.ناگهان دلم براي خودم تنگ شد.نور عجيب طنازي مي كرد و من به دختركي نگاه مي كردم كه فراموش كرده بود هيچكس در زندگي تنها نيست.نور هست.هميشه هست!

2008-02-24T11:14:00.002+03:30

چقدر خوشحالم که بالاخره تونستم در وبلاگم بنویسم ، اخر نمی دانید که .مدتی بود نه می توانستم وارد مدیریت وبلاگم بشوم و نه حتی کامنت دونی هر وبلاگ بلاگ اسپوتی از جمله همین جا را باز کنم.صبح که در سرویش دانشگاه نشسته بودم به خودم گفتم کاش وبلاگم درست بود و من می توانستم امروز درش بنویسم... و اما الان می گویم کاش از خدا چیز دیگری خواسته بودم .از پیش نوشت بالا که بگذریم می خواستم در مورد فیلم زیبایی که چند روز قبل دیده ام بنویسم .
نمی دانم شما فیلم the notebook را دیده اید یا نه.فیلمی زیبا با داستانی بسیار جذاب در پیرامون یک عشق زمینی اما از نوعی متعالی. شما می توانید داستان این فیلم را از سایت ویکی پیدیا بخوانید اما دیدنش را اگر ندیده اید، بهتان پیشنهاد می کنم.(یعنی اگر مثل من به روز نیستید و هر فیلمی را ده سال بعد از اکرانش می بینید)
بعد از دیدن فیلم، به فکر فرو رفتم .به اینکه چه چیزی باعث میشود دو انسان عاشقانه با هم زندگی کنند و در این میان حتی سختیهای بسیاری رو بر خودشون تحمیل کنند.به این فکر می کردم که من وهمسرم نیزآیا می توانیم در دوران پیری و کهنسالیمان نیز آنقدر عاشقانه زندگی کنیم مثل اینکه که در همان روزهای آغازین آشناییمان هستیم.آیا عشق نیازی به نگهداری و مراقبت ندارد؟مگر نمی گویند که عشق(منظورم همان عشق توام با تفاهم و تعهد است)پس از چند سال آغازین به یک حس عادی تبدیل می شود وبیشتر تعهد و تفاهمش باقی می ماند تا ان شور و هیجانش ؟ پس وقتی شکلش عوض شود یعنی بعد از چهل سال ماهیتش به یک عادت دلچسب تبدیل شود،دیگر این که یک حس متعالی نیست.یک جور پای یک قراردادعاطفی ایستادن است!
آدم های کمی رو دیدم که در هفتاد یا هشتاد سالگیشان همان قدر برای هم جذابیت وتازگی داشته اند که در جوانی و آغاز رابطه شان.در جامعه خودمان هم که نمونه این پیرمرد و پیرزن ها زیاد است که هر روز و هر شب سر کوچکترین مساله ای با هم کلاویز می شوندو به قولی سایه هم را با تیر میزنند ومدام پشت سر همدیگر غرغر میکنند. در حالیکه ادعا می کنند کلی عاشق هم بوده اند یک زمانی!
خلاصه اش نمی دانم چطور می شود یک عشق را همیشه تازه نگه داشت.نگذاشت که زندگی پر از زرق و برق و بی احساس ماشینی امروزاز لطافتش کم کند. و یا چطور می شود از عشق یک حس متعالی ساخت که بقول بازیگر مرد این فیلم"معجزه کند". من به این کاملا معتقدم که اصیل ترین حس در انسان عشق است و پیوسته نیاز به توجه و مراقبت دارد اما راه توجه و مراقبش چیست؟

2008-02-08T22:51:00.000+03:30

زندگي

در آخرين روز ترم پاياني دانشگاه، استاد به زحمت جعبه سنگيني را داخل کلاس درس آورد. وقتي که کلاس رسميت پيدا کرد، استاد يک ليوان بزرگ شيشه اي از جعبه بيرون آورد و روي ميز گذاشت. سپس چند قلوه سنگ از درون جعبه برداشت و آنها را داخل ليوان انداخت. آنگاه از دانشجويان که با تعجب به او نگاه مي کردند،
پرسيد: آيا ليوان پر شده است؟ همه گفتند: بله، پر شده.
استاد مقداري سنگ ريزه را از جعبه برداشت و آن ها را روي قلوه سنگ هاي داخل ليوان ريخت. بعد ليوان را کمي تکان داد تا ريگ ها به درون فضاهاي خالي بين قلوه سنگ ها بلغزند. سپس از دانشجويان پرسيد:
آيا ليوان پر شده است؟ همگي پاسخ دادند: بله، پر شده!
استاد دوباره دست به جعبه برد و چند مشت شن را برداشت و داخل ليوان ريخت. ذرات شن به راحتي فضاهاي کوچک بين قلوه سنگها و ريگ ها را پر کردند. استاد يک بار ديگر از دانشجويان پرسيد: آيا ليوان پر شده است ؟دانشجويان همصدا جواب دادند: بله، پر شده!
استاد از داخل جعبه يک بطري آب را برداشت و آن را درون ليوان خالي کرد. آب تمام فضاهاي کوچک بين ذرات شن را هم پر کرد. اين بار قبل از اينکه استاد سوالي بکند دانشجويان با خنده فرياد زدند: بله، پر شده!
بعد از آن که خنده ها تمام شد، استاد گفت: اين ليوان مانند شيشه عمر شماست و آن قلوه سنگها هم چيزهاي مهم زندگي شما مثل سلامتي، خانواده، فرزندان و دوستانتان هستند. چيزهايي که اگر هر چيز ديگري را از دست داديد و فقط اين ها برايتان باقي ماندند، هنوز هم زندگي شما پر است.
استاد نگاهي به دانشجويان انداخت و ادامه داد:ريگ ها هم چيزهاي ديگري هستند که در زندگي مهمند، مثل شغل، ثروت، خانه. و ذرات شن هم چيزهاي کوچک و بي اهميت زندگي هستند. اگر شما ابتدا ذرات شن را داخل ليوان بريزيد، ديگر جايي براي سنگ ها و ريگ ها باقي نمي ماند. اين وضعيت در مورد زندگي شما هم صدق مي کند.
در زندگي حواستان را به چيزهايي معطوف کنيد که واقعاً اهميت دارند، همسرتان را براي شام به رستوران ببـريد، با فرزندانتـان بازي کنيد و به دوستان خود سر بزنيد. براي نظافت خانه يا تعميـر خرابي هاي کوچک هميشه وقت هست. ابتدا به قلوه سنگهاي زندگيتان برسيد، بقيه چيزها حکم ذرات شن را دارند.

منبع: عشق بدون قيد و شرط

متن فوق را یکی از دوستانم برایم میل زده بود।امروز صبح در حالی این داستان را خواندم که تمام ذهنم درگیر شن ریزه هابود।بعد از خواندنش به دنبال قلوه سنگ هایم رفتم و صادقانه بگویم که متوجه شدم مدتهاست فراموش کرده ام زندگی فقط همین یک لحظه است। از این که بگذریم می خواستم بگویم که دو تا از استاد های دانشکده علوم را یافته ام که عجیب عاشق همین لحظه هاو قلوه سنگ های زندگیشان هستند بسیار نازنینندو من به این همه شور و احساسشان غبطه می خورم।زوج سالخورده ای هستند که از هیجده سالگی با هم بوده اند। همکلاس هم بوده اند گویا و حال هر دو هفتاد و چند ساله اند।چنان زندگی را عاشقانه زیسته اند که فراموش میکنند گذر این شصت سال زندگی مشترکشان را و انقدر عشق می ورزند که همه دانشجویان دانشکده علوم را شیفته لبخند مهربانشان کرده اند.من عاشق زلالی وجودشان شده ام।این روزها یاد گرفته ام که دفتر و جزوه هایم را بردارم و بروم در اتاق مردی بنشینم که روح زندگیش انقدر گسترده است که مرا لحظه به لحظه عاشق تر کند।اخرین باری که پیشش بودم به من گفت :"مریم در زندگیت عاشق باش، آدمی که عاشق است دغدغه مادیات رو نداره و همین مادیات زندگی هستند که برای ما افسار می سازند وما رو اسیر خودشون میکنن"دکتر به همسرش میگوید "شیدخت من یعنی دختر خورشید و خورشید یعنی عامل حیات و تکامل "راستی اسم همسر دکتر شیدخت است!

2008-01-19T11:40:00.000+03:30

خودم را اين روزها مرور مي كنم.عكس ها و فيلم هاي چند سال اخيرم را نگاه مي كنم.به اتفاق هاي مهمي كه در اين چند سال اخير برايم رخ داده، دقيق تر مي شوم .به ياد دوستاني مي افتم كه سالهاست ازشان خبري ندارم و انهايي را به ياد مي آورم، كه با ورودشان به زندگيم دچار تحول هاي اساسي شده ام. نتيجه اين مرور ها اين است كه مي بينم غلظت اتفاق هاي زندگيم در اين دو سه سال اخير خيلي بالا بوده است و بعد به عملكرد خودم در برابر اين اتفاق ها مي انديشم كه كجا ها عجولانه و هيجاني بوده و كجاهايش منطقي و بالغانه.كارنامه زندگيم تا اينجا ،البته به اعتقاد خودم، خيلي هم بد نبوده ولي در يكي دو مورد نياز به تمرين و تلاش بيشتري دارم.اما مدتي است كه اعتقاد و نوع نگرشم به زندگي دچار يك تغيير شده است.احساس مي كنم لازم است چاشني هاي زندگيم رابه اصطلاح عوض كنم.به طور مثال اولويت ارزش هايم را تغيير دهم.به گذشته ام كه نگاه مي كنم مي بينم خيلي جاها ديگران و خواسته هايشان را در اولويت قرار داده ام در حاليكه خودم به شدت در سختي و عذاب بوده ام.ديگراني كه گستره بزرگي را به خود اختصاص مي دادند.خانواده ،دوست ، استاد ، رييس و... يادم مي آيد يك بار در حاليكه خسته از كار روزانه در حال خوردن چاي بودم ، استادم به اتاقم آمد و از من خواست براي گرفتن يك كتاب كه مورد نياز استادم بود ، به كتابخانه دانشكده بروم.در ان حال از استادم زمان خواستم كه بعد از نوشيدن چايي ام به كتابخانه بروم و لي با برخورد تند استادم مواجه شدم كه گفت "من استاد تو هستم اگر در حال خوردن غذا هم بودي نبايد چنين تقاضاي بي جايي از من ميكردي و بايد سريع بلند مي شدي و به دنبال انجام دادن كار من مي رفتي" بعد از ان روز ديگر هرگز پيش نيامد كه دربرابر خواسته استادم مخالفتي كنم و همين مساله فشار عصبي زيادي را بر من وارد مي كرد و مي كند. شايد مشكل من اين است كه نمي توانم به راحتي اعتراض كنم و نه بگويم اما وقتي به اطرافيانم نگاه مي كنم متوجه مي شوم خيلي از ادم هاي دور وبر من دچار همين مشكل هستند.به گمانم اصلا ارامش و حقوق خودمان برايمان اهميتي ندارد و بيشتر به دنبال جذب رضايت ديگرانيم.براي خودم البته مواردي هم پيش آمده كه در برابر خواسته هاي بي جاي ديگران ايستادگي كرده ام و به قولي با شجاعت تمام "نه " گفته ام اما نتيجه نهايي اين بود ه است كه از بسياري مزايا محروم شده ام .
دلم مي خواهد زماني برسد كه خودم باشم و كارهايي كه دوست دارم تنها برايشان تصميم گيري كنم.
اگر این زندگی تنها فرصتی منحصر به خود من برای درک و تجربه لحظه های تکرار نشدنی است، پس این خود من باشد که برای همه این لحظه ها برنامه ریزی کند و نه هیچ کس دیگری حالا می خواهد این فرد رییس من باشد یا استادم و حتی دوست و رفیق من.من دوست دارم لحظه های زندگیم را خودم مدیریت کنم .البته من انقدر ها منعطف خواهم بود که خودخواهی را از این مدیریت تا حدودی حذف کنم!
حالا که گذشته ام را مرور می کنم،متوجه می شوم لحظه های خاصی را هدر داده ام که هرگز برایم تکرار نخواهند شد.لحظه هایی که حتی خوردن یک لیوان چای گرم وتازه دم می توانست نشاطی بی نهایت را جایگزین خستگی و درماندگی یک روز پر از استرس کند.حالا که به گذشته ام نگاه می کنم می بینم چه زمان هایی را هدر داده ام تنها به بهای آنکه می خواستم "خوب" باشم.

2008-01-09T11:02:00.000+03:30

سرش را بین دستانش گرفته است. موهای ژولیده اش روی شانه هایش ولو شده اند.کاپشن رنگ و رو پریده ای تنش است .پاهایش را با حالت عصبی ای تکان می دهد و همه اینها یک توصیف بسیار معمولی از ظاهر در هم و بر هم مردی است که دیگران او را آقای " ب " صدا می زنند.آقای "ب" در یک روز معمولی مثل همه ما از خواب بیدار شد.در رختخواب گرم ونرمش یک تکانی به خودش داد و به طرز بی خیال گونه ای پیچشی به اندام خواب آلودش داد و از رختخوابش بیرون پرید.بعد صورتش را با شعف خاصی شست و به خودش در آیینه چشمکی زد.صورتش را اصلاح کرد.صبحانه مفصلی خورد و بعد با آرامش بی نظیری لباس هایی را که می خواست در سر قرارش بپوشد انتخاب کرد.کمی وارسیشان کرد و بعد آماده شد.کیف دستی اش را برداشت و با خوشحالی برگه تقویم رومیزی اش را نگاه کرد:10دی ساعت ده صبح.
و از خانه اش بیرون رفت اخر قرار بود در روز تولدش با لاخره وامی را که تقاضایش را ما ها پیش داده بود دریافت کند.برای خودش نقشه ها کشیده بود .طرح هایی داشت و بالاتر از همه این ها می خواست سر و سامانی به زندگی اش بدهد.
از آن روز سالها می گذرد.مردم شهر آقای "ب" دیگر خبر از آن شاعر خوش پوشی که هر روز صبح با آرامش غریبی به گل ها سلام می کرد ندارند و سالهاست که در 10 دی برایش مجلس بزرگداشتی می گیرند و شعر هایش را از حفظ می خوانند و برای زنده ماندن یادش ده دقیقه سکوت میکنند.آقای "ب " همیشه شعر های شاعر خوش پوش را زمزمه می کند در حالیکه پاهایش را به شدت تکان می دهد و سرش را میان دستانش می گیرد و گه گاهی با لحن حزن آلودی می گوید: کاش هرگز شاعر نبودم!

2008-01-08T11:57:00.001+03:30

یه کم کلافه هستم این روزها .هیچکدام از برنامه هایی که در دو ماه پیش ریخته بودم به بار ننشسته!مقاله ی یکی از پروژه هام به طرز عجیبی در یک سیکل رد و تصحیح مزخرف افتاده و من دیگه واقعا موندم با این کار چه کنم। بعد از سرما خوردگی کذایی که تو پست قبلی در موردش نوشتم ،هنوز احساس کوفتگی و بی حالی می کنم و راستش رو بخواهید حوصله هیچ کاری جز استراحت کردن رو ندارم! نمی دونم کی این رخوت و بی حالی دست از سر من بر میداره و یا شاید هم لازمه من یه برنامه ریزی قرص و محکمتری برای خودم بکنم.احساس میکنم که دلم میخواد بشینم کنار بخاری و یه کتاب خوب و کار درست دست بگیرم و یه لیوان قهوه تلخ تلخ ترکی بخورم یا شاید هم دلم میخواد برم یه سفر زمستونی و هوایی تازه کنم.خلاصه بگذریم در حال حاضر بیشتر از هر چیزی دلم می خواد یه هو چشمامو ببندم و باز کنم و بعدش ببینم
1: مقاله ام پذیرفته شده
2: پروژه جدیدم به نتیجه قابل قبولی رسیده
خداییش احساس می کنم این دو تا موضوع ذهنمو واقعا درگیر کرده،فقط اگر بشه چه خوب میشه...
پ.ن: در راستای بهبود نگرش به زندگی
حقيقتي کوچک براي آناني که مي خواهند زندگي خود را 100% بسازند!!!

اگر
A B C D E F G H I J K L M N O P Q R S T U V W X Y Z

برابر باشد با

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26

(تلاش سخت) Hard work

H+A+R+D+W+O+ R+K
8+1+18+4+23+ 15+18+11= 98%

*

(دانش) Knowledge
K+N+O+W+L+E+ D+G+E
11+14+15+23+ 12+5+4+7+ 5=96%

*
(عشق) Love

L+O+V+E
12+15+22+5=54%

*

خيلي از ما فکر ميکرديم اينها مهمترين باشند مگه نه؟!!!

پس چه چيز 100% را ميسازد؟؟؟
(پول) Money
M+O+N+E+Y
13+15+14+5+25= 72%

*
(رهبري) Leadership

L+E+A+D+E+R+ S+H+I+P

12+5+1+4+5+18+ 19+9+16=89%
*
پس براي رسيدن به اوج چه کنيم؟
(نگرش) Attitude

1+20+20+9+20+ 21+4+5=100%

*
اگر نگرشمان را به زندگي، گروه و کارمان عوض کنيم زندگي 100% خواهد شد.

نگرش همه چيز را عوض ميکند،
نگرشت را عوض کن همه چيز عوض ميشود

2008-01-05T11:20:00.000+03:30

راست گفته اند که آدم ها را فقط می شود در موقعیت های خاص شناخت و من باز فرصتی داشتم تا به چشمی کاملا باز اطرافیانم را بهتر ببینم و بشناسم راستش را بخواهید من خودم آدم کاملی نیستم وهرگز هم چنین ادعایی نداشته ام اما همیشه تلاش کرده ام که با بقیه انسانها مهربان باشم به ارزش وجودیشان احترام بگذارم و برای کسی دردسر درست نکنم اگر گاهی به کمکم نیاز داشتند تا انجا که از دستم بر می آید کمکشان کنم اما مدتی است متوجه شده ام که بد زمانه ای است ! مثلا اخر هفته پیش دچار یک بیماری سرما خوردگی -انژین شدید شده بودم و بر طبق تجویز پزشک باید استراحت مطلق میکردم،خلاصه در این سه چهار روز دوستان خودم که چقدر برایشان وقت و انرژی و گاه حتی هزینه صرف کرده بودم فقط می امدند یه سری میزدند و می رفتند بی انکه فکر کنند شاید من حداقل به حضور فیزیکشان نیاز داشته باشم البته گاهی هم میس کال می زدند که مثلن به یادت هستیم ! و من پیش خودم همه اش فکر می کردم یا من خیلی متوقع هستم یا دوستانم خیلی بی معرفت.

اما در این روزها کسی به فریادم رسید که هرگزازش انتظار نداشتم میدانم اگر دو روز گذشته او نبود و مثل پروانه به دورم نمی چرخید مطمئنا حال و اوضایم به خوبی امروز نبود و جالب این جاست که دوستانم وقتی می دیدند که دوست خواهرم اینگونه دارد دور من میچر خد اعتراف میکردند که خوش به حا ل خواهرت که چنین دوست با معرفتی دارد و صد البته من به خودم قول دادم از این به بعد کمی بیشتر از خواهرم یاد بگیرم که در دوست یابیش به چه نکاتی توجه میکند؟!

2007-12-31T11:52:00.000+03:30

هیچ کس اشکی برای ما نریخت هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزی ست حالم دیدنیست حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ دیوانه* فالم را گرفت یک غزل آمد که حالم را گرفت

"ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم"

* قصد اهانت به حافظ را نداشتم گویا شاعر برای انکه وزن شعرش خوب درآید حافظ را دیوانه کرده!

2007-12-19T11:20:00.000+03:30

چند روز پیش به حافظیه رفتم ، یک جورایی دلم می خواست یک فال جانانه از دیوان حافط بگیرم که چشمم افتاد به درویشی که در کنار مزار حافظ نماز می خواند انقدر جذب حال روحانی درویش شدم که تا پایان نمازش ایستادم و تماشایش کردم.وقتی نمازش تمام شد دیوان حافظ در دست به سمتش رفتم و با یک حالت بسیار مودبانه و با احترام فراوان به اش گفتم : میتوانید یک غزل رااز این دیوان برایم بخوانید که ناگهان درویش با چنان لحن تند و بی ادبانه ای به من گفت: برو گمشو بذاز زیارتم رو بکنم.چرا ولم نمی کنید .اعصابم را داغون کردید.ادم های دیوونه!...

من چنان تعجب زده به اش نگاه می کردم که اطرافیانم دلشان به حالم سوخت.لحن بی ادبانه و پرخاشگرانه درویش چنان مرا درهم ریخت که یک لحظه با خودم گفتم کاش هرگز به او چنین یشنهادی نمی کردم.بعد رفتم در یک گوشه از حافظیه نشستم و تمام مدت به درویش نگاه می کردم که داشت دورارامگاه حافظ طواف می کرد.نمیدانم چرا ان درویش با من این برخورد را کرد.شاید پیش خودش فکر کرد که من یک دختر بیکار هستم که از سر تفریح امده ام حافظیه و برای خودم مثل برخی دنبال سوژه میکردم.یا شاید فکر کرده بود که میخواهم مزاحم عبادتش شود ویا شایدسواد نداشت که از روی دیوان بخواند و در نهایت شاید هم اصلن به هیچ کدام اینها فکر نکرده بود و از سر کم حوصلگی می خواست مرا از سر خودش باز کند اما من هر وقت از جلو حافظیه (که در واقع هر روز است) می گذرم به یاد ان درویش بد اخلاق و رفتار بسیار بدش می افتم و پیش خودم می گویم : درویش ها هم فقط درویش های قدیم که ادم ازشان لحظه به لحظه درس های اموزنده میگرفت!

2007-12-17T14:05:00.000+03:30

این روزها خیلی سخت می گذرن! نه آلورا*ی روی میزم تونسته برام کاری کنه نه اون گل سرخ مخملی و نه حتی دسک تاپ گل منگلی که همه رو مبهوت خودش می کنه .هر روش مدیتیشنی(الهی و غیر الهی) که بکار می برم حداکثر تا 10 دقیقه این اضطراب و دلشوره لعنتی رو کم می کنه.کارهای پروژه ام همینطور رو سرم تلنبار شدند و کار من شده هر روز اومدن و این گوشه ی ازمایشگاه نشستن و زمان رو تلف کزدن!خلاصه اش اینه که نمی دونم چطور می تونم این چهار روز باقیمانده تا شب یلدا رو سپری کنم بدون اینکه ...یعنی انتظار بدترین درد ه و من تحمل این انتظار ها ی کشدار و طولانی رو ندارم.ندارم.ندارم.ندارم!

*آلور ا= گیاهی از تیره کاکتوس که از شیره ژل مانند آن استفاده دارویی می شود.

2007-12-12T10:09:00.000+03:30

روزنوشت 1:در این روزهایی که وقت آزادم بیشتر شده است،توانسته ام کتاب هایی که چندماهی می شود خریده ام و نخوانده ام را با یک دل راحت بخوانم.درانتهای شب فردینان سلین راکه نیمه تمام گذاشته بودم دوباره دست گرفته ام .به نظرم کتاب سنگینی است .یک جورایی خواندنش مثل این است که زیر رگبارمسلسل های میدان جنگ جهانی هستی.اصلن نوشته های سلین گویا اینطوریند.مرگ قسطی اش که روزگارم راحسابی درگیر خودش کرده بود و جانی کندم تا کتاب تمام شد!

روز نوشت 2:از صبح که آمده ام ، حوصله خواندن مقاله های مربوط به پروژ ه ام را نداشتم .خب راستش را بخواهید خسته شده ام از بس معادلات خشک و بی روحی را در مغزم فرو کرده ام که به کار حل هیچ مشکل ملموسی در جامعه ام نمی خورد.رشته من کاملا یک رشته تیوری ومابین شیمی و فیزیک است و سر و کار من فقط و فقط با کتاب های مکانیک کوانتومی و کامپیوتر است!اوایلش این رشته برایم خیلی جذاب بود.اساس و فرضیاتش دنیای جدیدی را پیش رویم باز کرد.اما حالا بعد از گذشت این چند سال متوجه شده ام که این رشته ، ایده ال ذهن من نبوده است!خیلی دوست دارم مسیر تحقیقاتم را تغییر دهم به نحوی که کاربردی تر شود.اما درایران خیلی ممکن نیست.بنا به چند دلیل که مهم ترینش نبودن ادم ها و منابعی است که بشوداز اطلاعاتشان در زمینه ایی که من دوست دارم کار کنم، استفاده کرد.نبودن امکانات و سیستم های محاسباتی پیشرفته هم که در مرتبه های بعدی است.سوپر وایزرم که عقیده دارد من خیلی ایده ال گرا هستم و همیشه می خواهم بهترین ها را داشته باشم در حالیکه می شود در اینجا هم کارهایی کرد که در حد کارهای جهانی باشد و من حقیقتا احساس می کنم این عقیده چندان منطقی به نظر نمی رسد.

روز نوشت 3:من ترانه "فکر نکنی" مهستی را خیلی دوست دارم ویک هفته است که به طرز معتاد گونه ای فقط همین ترانه را گو ش می دهم و ناخوادگاه گوشه چشمم تر می شود می دانید گاهی وقت ها بعضی ترانه ها به اندازه یک عمر زندگی برای آدمی خاطره انگیزند و این ترانه برای من چنین وضعی دارد.روح بانو شاد که بانوی خاطره های خیلی هاست!

روز نوشت 4:نمیدانم چرا باران نمی بارد؟نکند قرار است خشکسالی بیاید؟

روزنوشت اخر: من حس نوشتنم گل کرده اما متاسفانه دیگر فرصتم تمام است ، سوپروایزرم صدایم میزند...خداحافظ تا بعد

2007-12-10T13:06:00.000+03:30

کاملا بدون شرح!می باشد.تحلیل در مورد این کاریکاتور برعهده خودتان باشد فقط اسم این کاریکاتور این است:چرا زن ها به ورزشگاه نمی روند؟

می توانید برای واضح تر دیدن نوشته های درون تصویر روی ان کلیک کنید تا در یک پنچره جدید باز شود یا ان را save picture as کنید.

2007-12-05T11:33:00.000+03:30

اتاق کارم چندان حال وهوای جذابی برایم نداشت راستش را بخواهید اتاق کار یا ازمایشگاه ما یک فضای مشترک با چهار نفر دیگر است که هر کدام سلیقه های خاص به خودشان را دارند.یک جورایی دل آدم درش می گیرد.نه دنج است.نه چیدمانش به دلم میچسبد و نه هوای مطبوعی دارد ، اما به ناچار باید فضایش را تحمل کرد.اما من سعی می کنم تا جایی که می شود ان فضایی را که در اختیار من است به میل وسلیقه خودم تزیین کنم .مثلا چند تا از سیاه مشق ها و شعر های را که بصورت چلیپا نوشته ام (خوشنویسی) به دیوارکنار کامپیوترم زده ام روی میزم یک تابلو نقاشی کوچک گذاشته ام.امروز صبح هم یک گل سرخ مخملی آورده ام و گذاشته ام روی میزم! نتیجه اش این شد که همین چند تکه کلی حال و هوای مرا عوض کرده است.آنقدر که سوپر وایزم با خنده به من میگوید : مریم خوب برای خودت اسباب انبساط خاطر فراهم کرده ای؟!

حالا اگر بخواهم از همین مساله به اصطلاح ساده یک نتیجه کلی تر بگیرم می دانید چه می شود: ما بعضی وقتها آنقدر ذهنمان را پر از آت و اشغال می کنیم وآنقدر زندگیمان را درگیر مسایل خشک و بی روح و پیچیده میکنیم که یادمان می رود می شود با کمترین امکانات و کمترین هزینه ها ،جوری فضای کسالت بار ذهنمان را عوض کنیم که خودمان هم باورمان نشود.مثلن دیدن یک نقاشی کودکانه روی دیواراتاقمان می تواند ما را به این فکر بیندازد که چه خوب بود اگر مثل کودکان در لحظه زندگی می کردیم.

من تجربه کرده ام که در سخت ترین شرایط زندگی دیدن یک شاخه گل چقدر می تواند آدم را به زیبایی های زندگی امیدوار کند!

2007-11-24T11:05:00.000+03:30

می خواستم یک فایل بگذارم روی وبلاگم که شامل چند پیشنهاد ساده برای داشتن سالی پر بارتر بود اما نتوانستم حالا تصمیم گرفتم یک خلاصه ای از ان را اینجا بنویسم.

ابتدای فایل یک جمله از آلبرت انیشتین نوشته شده است که " همه چیز تا حد امکان باید ساده باشد اما نه پیش پا افتاده".بعد نزدیک به 34 تا پیشنهاد برای اینکه روزمان را چطور شروع کنیم و چگونه زندگی کنیم توسط نویسندگان ارائه شده است.من از چند پیشنهاد ان خیلی خوشم آمد:

اوقات بیشتری را با افراد بالای هفتاد سال و زیر شش سال سپری کنید

همواره با سه عامل انرژی -شوق و ذوق و همدلی زندگی کنید.

هر روز ده دقیقه در سکوت بنشینید

شما مجبور نیستید در هر بحثی برنده باشید موافقت کنید که با شما موافق نباشند.

هربه اصطلاح مصیبتی را با این جمله که "پنچ سال دیگر هم این مساله به مهمی امروز خواهد بود؟" تجزیه و تحلیل کنید.

هر کس و هر چیز را ببخشید.آنچه در مورد شما می اندیشند به شما ربطی ندارد.

فکر می کنم اگر حداقل همین شش پیشنهاد را بتوانم عملی کنم ، زندگی آرامتری را تجربه خواهم کرد.من شخصا ارتباط خیلی خوبی با بچه ها و حتی مسن ها دارم و همیشه حس می کنم بعد از کمی گپ زدن با این دو دسته یک حس بی نهایت مثبت رو دارم لمس میکنم.بویژه وقتی با بچه ها بازی میکنم ویا باهاشون نقاشی میکشم، کودک درونم بدجوری ذوق می کنه!یا اینکه تحربه کردم روزهایی که با خودم خلوت می کنم وچند دقیقه رو در سکوت میگذرونم به طرز غریبی رفرش میشم و خلاقیتم افزایش پیدا می کنه و ایده های جالب تری به ذهنم می رسه. احساسم اینه که زندگی شاید اونقدر ها که ما داریم سختش می کنیم سخت و غیر قابل تحمل نباشه.شاید لازمه ما یه کم تمرینمونو بیشتر کنیم و سعی کنیم از کمترین فرصت ها برای رسیدن به بهترین حس ها استفاده کنیم.البته سخت ترین قسمت کار به اعتقاد من همین "تمرین کردن" هستش!

پ.ن" کلیپ بالا از معین هستش با اسم "طلوع کن" تقدیم به صادق ترین صبح زندگیم.

2007-11-13T15:57:00.000+03:30

دلم می خواست چشمهایم را می شستم و واقعن برای چند لحظه همه چیز را جور دیگری می دیدم.خب دست من نیست ! بعضی وقتها واقعن نمی شود یک مساله را چند جور نگاه کرد،چون همه اش خلاصه می شود در ان شکل ظاهر و عیانی که لخت وعور جلوی چشمت لم داده و بدبختی واقعی زمانی جان سیرت می کند که خیلی هم بدترکیب و بد فرم باشد حالابه نظرشماآن ظاهر بد ترکیب کذایی را چطور می توان جور دیگری دید؟! چند مثال می آ ورم :

1- صبح اول وقت که سوار تاکسی می شوی تا به دانشکده بیایی ودر ضمن سرت به کار خودت جمع باشد وهمینطور بی هوا به خیابان روبرویت نگاه کنی و ناگهان حواست برود به نگاه های بد رقم هیزانه راننده ای که سن پدر بزرگت را دارد و از آینه ماشین بدجور میپایدت! چند جور این مساله را میتوانی نگاه کنی؟ منظور من این است که چند جور راه منطقی برای نگاه کردن به این مساله ومسایل مشابه وجود دارد؟

2-در ارتباط با آدم های به اصطلاح تحصیل کرده ای باشی یعنی یک جورایی با انها زندگی کنی بعد همان رفتارهایی را ازشان ببینی که از یک ادم کاملن بی سواد بی تمدن و بی فرهنگ شاید بتوان دیدو جالب این جا باشد که همان ادم ها مسئول هدایت کردن یک عده دیگر باشند !بعد در این حالت چطور می شود مساله را نگاه کرد؟

3-هر روز آدم هایی را ببینی که تنها خوشبختی زندگیشان این باشد که هنوز نفس میکشند.

پ.ن:من خیلی سعی میکنم همه مسایل ریز و درشت را با چشمهای مثبت بین ببینم.اخر راستش را بخواهید چند وقتی است که مشترک مجله موفقیت شده ام (مجله روانشناسی ) در این دو هفته نامه بیشتر مانور نویسندگان به روی مثبت اندیشی و مثبت نگری است.جوری که خواننده را کاملن تشویق میکنند که حتی مشکلاتش را هم به نوعی نعمت یا اسباب تجربه آموزی ببیند.من با کلیت مطالب این نوع مقاله ها اصلن مشکلی ندارم ولی احساس میکنم مهمترین اثر این نوع نوشته ها فقط تقویت قدرت تلقین آدم است .حالا وقتی یکی مثل من پیدا شود که میخواهد همه چیز را با عقلش بسنجد خوب تلقین کردن به نظر کار مشکلی می آید.

2007-11-05T13:48:00.000+03:30

من ندانم که کیم

من فقط میدانم

که تویی شاه بیت غزل زندگی ام.

جایی خواندم آدم هایی که عاشق می شوند .ظرفیت های بالایی دارند.یک نوع ظرفیت پذیرش درد و لذت همزمان.حالا احساس من این است عاشق شدن درد جانکاه شیرینی است که برای مبتلا شدن به آن باید به یک رشد رسید.شاید نگاه من به عشق نگاه پیچیده ای باشد.شایدهم مثل تمام مسایل دیگری که عادت کرده ام برای خودم سختشان کنم،عشق را یک مساله پیچیده هزار لایه می بینم اما من عمیقن یه این نکته معتقدم که اگر عشق میتواند باعث رشد و تعالی آدمی شود، نمی شود که همه اش سرخوشی ولذت باشد.یعنی به نظرم می آید که لازم است که برای بزرگ شدن یک سری درد ها وسختی ها را هم تجربه کرد.

شاید یکی از بهترین و زیباترین توصیف ها در مورد عشق از زبان سعدی باشد:

دردیست درد عشق که هیچش طبیب نیست گر دردمند عشق بنالد غریب نیست

دانند عاقلان که مجانین عشق را پروای قول ناصح و پند ادیب نیست

هر کو شراب عشق نخوردیست و درد درد آنست کز حیات جهانش نصیب نیست

در مشک و عود و عنبر و امثال طیبات خوشترز بوی دوست دگر هیچ طیب نیست

ادامه

2007-11-03T13:56:00.000+03:30

دیروز فیلم "در حال وهوای عشق" (In the mood for love)را دیدم ،فیلمی سرشار از نمادهای زیبا...داستان فیلم در مورد زندگی روزمره انسانهاست. انسانهایی که زندگی هایشان چند لایه است.این فیلم به طرز بسیار ماهرانه ای عشق و خیانت را در هم می آ میزد .منشی زیبا و جوانی به یک ساختمان اسباب کشی میکند.همسر او در خارج از کشورش در ماموریت است و هر سه چهار هفته یک بار به شانگ های و نزد همسرش می آید.از طرفی درست در همان روز اسباب کشی"سو"، مرد نویسنده ای به همراه همسرش به آپارتمان مجاور "سو" اسباب کشی می کنند.در طول فیلم هرگز همسران این دو نفر دیده نمیشوند.فقط در چند سکانس صدای انها به گوش میخورد.همسر مرد نویسنده نیز همواره در سفرهای کاری است و یا معمولن شبها دیر به خانه میاید بطوریکه مرد نویسنده در موقع امدن او خواب است.منشی جوان و مرد نویسنده به مرور زمان متوجه می شوند که همسرانشان به انها خیانت میکنند و پس از ارزیابی شواهد به این نتیجه می رسند که همسرانشان با یکدیگر رابطه دارند...در گیر و داردرک این درد مشترک، احساسی عمیق میان خود آنها شکل میگیرد.اما این عشق و احساس عمیق هرگز بیان نمی شود و تا آخر فیلم به صورت راز در درون شخصیت های فیلم حفظ می شود و در پایان فیلم هر کدام از شخصیت ها راز عشق خود را تنها برای خودشان بازگو میکنندبی انکه به همسران خائنشان خیانت کنند.

فیلم "در حال و هوای عشق" فیلمی است با حال و هوای فیلم های مدرن و گاه پست مدرن.کادر بندی ها ،فیلم برداری ، رنگ بندی صحنه ها و دست اخر دیالوگ بازیگران اصلی فیلم همه اش حاکی از این است که کارگردان هونگ کنگی فیلم "وانگ کار وای" یک اثر بی نهایت زیبا وهنری را در اختیار بیندگان خود قرار داده است.

بهتان پیشنهاد میکنم دیدن این فیلم را ازدست ندهید!

2007-10-28T15:33:00.000+03:30

من بد جوری دلم گرفته بود.گفتم بروم کمی وبگردی کنم و وبلاگی بخوانم و از این حال و هوا بیرون بیایم اما وبلاگ هاهم که چندان حال وهوای متفاوتی نداشتند.یک جورایی ترجیح دادم بروم یک لیوان چای داغ با یک بیسکویت شکلات کاکائویی مغزدار(رامتین فندقی-محض اطلاع دوستان ساکن در ایران)بخورم و بیخود وبی جهت در نت بچرخم! در همین اثنا بود که بر حسب تصادف با این فلاش بر خوردم.محسن نامجو را فکر میکنم خیلی هایتان می شناسید.سبک کارش خیلی جالب است. یه نوع موسیقی تلفیقی ازسبک‌های مختلف موسیقی ایرانی و خارجی و تلفیق اشعار کلاسیک با شعرهایی که خودش می گوید...به خودم که امدم دیدم چایی داغم تبدیل به یک چای سرد شده و دیگر خبر ازآن دل گرفتگی هم نیست.

می توانید از این سایت هم برخی از ترانه هایش را دانلود کنید.

2007-10-24T14:46:00.000+03:30

می گویندآدمی صبور زاده نمی شود .زندگی است که به او یاد می دهد چگونه در مقابل سختی ها صبوری کند. یادم می آیدانروزها که درجلسات دوره های روانشناسی و خودشناسی شرکت می کردم وقتی می خواستم از خصوصیت های خودم بگویم اول از همه با افتخار می گفتم که "من انسان صبوری هستم" اما الان با گذشت نزدیک به 5 سال ازآن روزها انقدر ها مطمئن نیستم که در کلاس زندگی خیلی صبوری کردن راآموخته باشم.به احتمال زیاد اگر هم این درس را پاس کرده ام با نمره ناپلئونی بوده است.به اعتقاد من صبوربودن آدم ها در ارتباط مستقیم با درجه سختی مصایبی است که در طول زندگی پشت سر می گذارند و همچنین میزان اعتقاد وایمانشان به یک نیروی مافوق بشری... اینها را گفتم که به اینجا برسم : نمی دانم چرا نمی توانم ندیدنت را صبوری کنم(فقط همین!)

پ.ن1: شیپور عزیز ممنونم از کامنتت و همچنین از بابت تبریکت .موفق و موید باشید.

2007-10-20T10:36:00.000+03:30

چند کتاب خوب و یا چند ترانه ناب می خواهم که بشود این روزها پیدایشان کرد وخواند و گوش کرد...شما پیشنهادی دارید ؟

2007-10-15T13:35:00.000+03:30

Love is an Ocean
Love is an ocean where I sometimes drown
If you see this happen,please take my hand and pull me back out

2007-10-11T11:13:00.000+03:30

همیشه به این موضوع فکر می کنم : آدم هایی که به خدا ویا حتی وجود یک نیروی ماورایی اعتقاد ندارند در برابر سختی ها ومشکلاتی که در زندگیشان هست چگونه تاب می اورند.یکی از استاد های دوره کارشناسی من یک ماتریالیست است . به نظر او همه رویداد های زندگی بر اساس تصادف و در نوع متعالیش یک برنامه کاملن مادی رخ می دهد در نوع کاملن نامیدانه اش شانس و اقبال است که در زندگی ادم ها نقش عمده ای را ایفا میکند و من در عجبم که این بشر چطور توانسته با منطق و علم نسبی وناقص خودش به چنین نتایج دردناکی برسد.خیلی سخت است که آدم همه زندگیش را در گرو شانس یا اتفاق های تصادفی ببیند.خیلی سخت است!

2007-10-08T12:34:00.000+03:30

لینک زیر رو ببینید
سن واقعی شما ؟

من و چند نفر از دوستانم به سوالات این سایت پاسخ دادیم هر چند سوالات نسبتن علمی هستند و تلاش شده که تمام فاکتور های موثر در طول عمر رو در بر بگبرند اما نتیجه اش در مورد من و دوستانم کمی نامعقول بود.سن واقعی من از نظر این سایت 17 سال است؟!

عمرن که من 17 سال داشته باشم!

2007-09-25T12:32:00.000+03:30

دیروزوقتی از دانشگاه بر می گشتم سوار یه تاکسی شدم که راننده اش کلی از دست روزگار ناراضی بود .دلم یه جورایی براش سوخت .بیچاره ازقیمت سر سام آور گوشت ومرغ می گفت از پول اب و برق وتلفن و... اما چیزی که بیشتر از همه باعث شد دلم براش بسوزه این بود که گفت : خانوم هی میگن کسی که برا زن و بچش کار میکنه تا پول در بیاره داره جهاد اکبر میکنه .شما واقعن به این جمله اعتقاد دارین؟
من موندم که بهش چی بگم خوب حقیقتش من نه از نظر سنی وقتشو داشتم و نه از نظر شرایط زندگی در وضعیتی بودم که دغدغه های اون بنده خدا رو تجربه کنم .بنا براین گفتم آقا من نمی دونم چی بهتون بگم .

راننده یه نگاهی توی اینده انداخت گفت : می دونید مشکل الانم چیه ؟

من گفتم : چی؟

گفت: فکر می کنم خدا فقط خدای آدم پولدار هاست .بعد با این حرف ها می خوان ما ادم بدبخت ها رو به زور به خدا معتقد نگه دارن.نه خانوم اینا همش حرفه .شماهم اگه یه روزبچتون جلوت زاربزنه از دردو پول درمونشو نداشته باشی می فهمی که من چی می گم.

من ساکت موندم .هیچ پاسخی برام نموند.حتی نتونستم بگم که آقا به خدا توکل کنید.حتی نتونستم اینو بگم ...

2007-09-23T15:21:00.000+03:30

بوی پاییز که می آید به همراه بوی برگهای زرد و نارنجی ریخته روی کف لخت خیابان های پر رفت و امد شهر.بوی اولین زنگ تفریح مدرسه خدیجه کبری و بوی خنده های سرمست و کودکانه دخترک روپوش آبی پوشیده ای که خودم بودم .مرا پرت می کنم به حجم وسیعی از خاطرات خوشایند و ناخوشایندی که همه شان دراغوش پاییز لم دادند. پاییز فصل اولین تنفس من از هوای زمینی است .فصل خاطرات جموش کودکی ام .فصل بزرگ شدن و تجربه کردن زندگی در سالهای پر التهاب نوجوانی و و فصل تپشهای بی انقطاع قلبم به محض دیدن تو.پاییز برای من فصل عاشقی است . فصل تجربه های ناب.

امروز اولین روز پاییز است ومن یک سال بیشتر عاشقی کرده ام . چه می دانم فکر کنم که یک سال بیشتر بزرگ شده ام . اصلن هیچ می دانستی که من هرگز به پاییز عادت نمی کنم .

2007-09-21T11:11:00.000+03:30

خب! من دارم سعی میکنم خیلی خوشبین باشم.همه آدم ها رو خاکستری ببینم که اگر ازشون رفتار غیر منتظره ای دیدم زیاد تعجب نکنم.در ضمن یه جورایی دارم با خودم تمرین نه گفتن میکنم .یعنی دارم تمرین میکنم در مقابل درخواست هایی که مطابق میلم نیست رو در بایستی نکنم و راحت حس درونی خودم رو بیان کنم به علاوه اینکه دیگه دست از خوندن کتاب های نهیلیستی برداشتم و به دنبال یه سری کتاب میگردم که دنیای خاکستری رو جلو روم بذاره نه یه دنیای سیاه سیاه یا سفید سفید.خلاصه یه طورایی می خوام خودم رو تست کنم ببینم با این روش میشه احساس آ رامشی رو که مدتهاست از خودم دریغ کردم دوباره بدست بیارم و یه تصمیم جدی با خودم گرفتم: دیگه ناله و زاری نکنم چون هیچ اثری که نداره هیچ باعث میشه امواج منفی صد برابر به سمتم روانه بشن ومن در مانده تر از قبل بشم... حالا ببینیم من میتونم چند روز این رویه رو ادامه بدم؟ یعنی میشه میتونم دوام بیارم؟!

پ.ن: فکر کردم بهتره قسمت کامنت دونی رو حذف کنم.دوستان عزیز ناراحت نشید که به وبلاگ هاتون نمیام .باور کنید من وبلاگ خیلی ها رو میخونم از جمله شما شکوفه یاس .اما باور کنید فرصت کامنت گذاشتن ندارم من معمولن وبلاگ ها رو روی کامپیوترم save میکنم و تویه وقت مناسب که کاری ندارم میخونم و بعدشم یادم میره برم براشون کامنت بذارم.همین الان هم استادم داره منو صدا میزنه که برم اتاقش یه قایل program رو بهش تحویل بدم و اما من اقای استاد رو معطل کردم ومیگم: اومدم دکتر دارم برنامه رو تست میکنم! :-)

اگر کسی برام نظر خاصی میخواست بگذاره میتونه به ایمیلم بفرسته: hoora_javdaneh@yahoo.com

2007-09-18T16:08:00.000+03:30

مراقب باشید چیزهایی را که دوست دارید به دست آورید و گرنه ناچار خواهید بود چیزهایی را که به دست آورده اید دوست داشته باشید .....جرج برنارد شاو

اقای برنارد شاو بایدیه سری به ایران تشریف می اوردند بعد این جمله قصارشان را می فرموند! چرا؟ چون من خیلی ها را می شناسم که همه تلاششان بدست اوردن چیزهایی بود که دوست داشتند ولی اخرش مجبور شدن چیزهایی رو که به زور بهشون تحمیل کردند دوست داشته باشند. حتمن شما هم دور و بر خودتان از این ادم ها دیده اید. اصلن چرا راه دوری برویم خود ما شاید سر راست ترین مثال این مساله باشیم.

جایی که قانون - قانون جنگلی است آنکه زورش بیشتر است به چیزهایی میرسد که دوست دارد وضعیف تر ها باید به ته مانده ها قناعت کنند.

واقع بینی

2007-09-16T13:17:00.000+03:30

خیلی بده که ادم رویه یک اتفاق ـ پیشامد یا به طور کلی هر برنامه ایی که نود ونه درصد به تحققش امید داره برنامه ریزی کنه و درست در دقیقه نود با خبر بشه که کل قضیه سر وتهش هم اومده و بد تر اونه که توهمون حال و اوضاع بهت زده متوجه بشه که یه دست دیگه توی کاربوده که نذاشته جریانی که تو دلت بهش خوش شده بوده به نفع تو به سرا نجام برسه . یعنی راحت بگم پارتی بازی و رابطه بازی و...از این حرفا دیگه! حالا یه سوال در ذهن من شکل گرفته توی همچنین شرایطی واقع بینی با بد بینی چقدر تفاوت داره .واقع بینی به من میگه به روال قانونی جریان یا ضابطه ها اعتقاد نداشته باش و بد بینی میگه من میدونم نمی شه!

خلاصه جریان این روزای ما اینه: رفتن و نرسیدن! دیگه حکمت خدا چیه و چه برنامه ایی برامون ترتیب داده ما واقعن نا اگاهیم .

پ.ن: خیلی دوست دارم بدونم علی رغم این که من مدتهاست برای کسی کامنت نمی گذارم (یعنی من خیلی از وبلاگ ها رو میخونم مثل دختری در جزیره تنهایی- شیپور-باغنامه - حنا خانوم-صفر مطلق - طرح و داستان و... اما دیگه کامنت نمی ذارم) ایا هنوز کسی اینجا رو میخونه یا نه .

تولدی دیگر

2007-09-08T15:42:00.000+03:30

چند ماه هست که چیری ننوشته ام. حسابش از دستم دررفته .انقدر این چند ماهه درگیر زندگی بوده ام که دیگراولویت دغدغه هایم جابه جا شدند.یعنی از قبل تر ها اینطور شده بود درست از همان روزهای آغازین سال 86 .خوب آدمی است دیگر همینطور که بزرگ می شود و قد می کشد دنیای دور و برش هم عوض میشود.خلاصه من که فکر میکنم وارد یک مرحله سخت از زندگیم شده ام . جایی که باید نشان بدهم چقدر قد کشیده ام .مرحله ایی که در ان خود واقعی من با زندگی زور آزمایی می کند...

در این چند ماهه بیش از هر چیز حضور خدا را د ر تمام لحظه های زندگیم دریافتم و به این معرفت رسیدم که در مقابل حضور متعالی اش ذره ای هم نیستم .شاید این اعترافی تلخ باشد اما دلپذیر ترین حسی است که تا به حال تجربه کرده ام.

شاید در من تولدی دیگر است که رخ می دهد از نوع پیوستن یک قطره به دریا !

...

2007-05-15T23:07:00.000+03:30

"يك جاهايي از زندگي ادم مجبور ميشود خودش را به نفهمي بزند . اصلن يك جاهايي مجبوري يك مداد بر داري و تمام نوشته هاي قبليت را خط خطي كني . گويا يك رفتار ساديستي به ات دست ميدهد كه ميخواهي همه انهايي را كه پيشتر ها دوست داشته اي به نحو غريبي بيا زمايي"شمااينطور فكر نميكني ؟

بعد قهوه اش را سر مي كشد و با بي تفاوتي ميگويد : راستش را بخواهي من عاشق اين ديوانه بازي هايي ادم ها هستم .عاشق اين سرگشتگي هايي كه معلوم نيست اخرش چه ميشود.

كتابش را ورق ميزنم . ودر پشت ان ان جملات سنگين و تودر تو گم ميشوم . به دستهايش نگاه ميكنم كه با يك اعتماد به نفس محسوسي در هوا تكان ميخوردند.موهاي جوگندميش و آن عينك دور فلزي سياه چهر ه اش را بيش از انكه زيبا جلو دهند مغرور مي نماياند.

ميگويد: قهوه هر چه تلخ تر باشد ادم را بيشتر مجنون ميكند تا آرام .مي فهمي كه منظورم چيست ؟

هنوز برف مي آيد .برفي سنگين و من نگران رفتنم.تاكسي ها هم مسافر سوار نميكنند و مبايل هم خط نميدهد.گارسون ميگويد : خانوم چيز ديگري ميل نداريد؟ اينطور كه به نظر مي رسد شام هم بايد در خدمتتان باشيم .برف بي سابقه اي است.

زير چشمي به من نگاهي ميكند و ميگويد : از خودت چيزي نميگويي ؟ مي داني كه همه ادم ها برايم عزيزند .ادم ها جدا از جنسيتشان براي من قابل احترامند .من دوستشان دارم .چه مرد چه زن .انسان موجود مقدسي است .ديوانگيش هم عزيز است.كتاب هاي من پر از ادم هايي اند كه من درشان زندگي كرده ام .ميفهمي كه ؟

به گارسون مي گويم برايم يه چايي بياوريد و او با با لحني كشدار مي پرسد: خانوم حواستان با من هست ؟ ازتان سوال پرسيدم؟! و بعد روي يك تكه كاغذ يك شماره مينويسد و ميگويد : من كه خيلي از مصاحبت با شما لذت بردم اين هم شماره همراه من است .اگر دوست داشته باشيد بيشتر با هم اشنا بشويم.ميداني كه من از ادم هايي كه چشمان عسلي دارند خيلي خوشم ميايد .

بعد ميگويد: راستي كه ازدواج نكرده ايد؟ من نگاهي بهش مي اندازم و مي گويم : چرا ازدواج كرده ام. چشمانش تنگ مي شود و عضله هاي چهره اش به طرز غريبي منقبض مي شوند و زير لب ميگويد: حيف شد!

پالتويش را از روي صندلي بر ميدارد و ميگويد : من عجله دارم .بايد بروم دنبال همسرم .حتمن تا الان كلي دلواپسم شده. به نظر مي رسد برف هم سبكتر شده. و بي انكه خداحافظي كند از در كافه خارج مي شود.

گارسون چاي را مياورد. لبخندي مي زندو ميگويد : به شما هم گفت حيف شد؟اين بشر كارش همين است .مي ايد اينجا مي نشيند و ...

برف سبكتر شده است.

ادم ها ديوانه بازي هاي خاص به خودشان را دارند.

2007-05-13T11:17:00.000+03:30

دو تا امتحان بزرگ در پیش دارم .هرگز توی زندگیم به این اندازه احساس نکردم که تحت فشارم .با این که در ظاهر شرایط عادی عادیه .اما در وجود من یه طوفان عجیب و غریبه .احساس میکنم دارم فولاد اب دیده میشوم .به خودم میگم باید صبر کنم .با لاخره یه روز میرسه که دو باره به شرایط پایدار قبلی ام بر می گردم.شاید هم دارم یه مرحله جدید دیگر رو طی میکنم .مرحله ای که توش قراره باز بزرگ بشم .بزرگ وبزرگتر...

یعنی میشه اونقدر بی دغدغه ، خالی از هر گونه فکر و حس های منفی بشوم که دوباره بتونم شعر بگم .داستان بنویسم.کتاب های جور و واجور بخونم وسرخوشانه توی طبیعت زیبای بهاری ریه هام رو پر از بوی بهار نارنج کنم.یعنی میشه؟

تاريخ مصرف

2007-05-06T15:45:00.000+03:30

ادم ها هم تاريخ مصرف دارند وبالاخرهيك روز تاريخ انقضايشان فرا ميرسد .من به اين مساله عميقن اعتقاد دارم .به تاريخ مصرف ادم ها و مهمتر از ان به تاريخ مصرف اعتقاداتشان ...و چه بدبختي مهار ناشدني است ارتباط با ادم هاي تاريخ مصرف گذشته .ادم هايي كه مسمومت ميكنندوباعث ميشوند عق بزني به روي زندگيت و چه زجر اور است اينكه فكر كنند اين تويي كه به انها الرژي داري!

پ.ن : خدايا قبل از انكه تاريخ انقضايم فرا برسد مرا متوجه بفرما!

الهي آ مين

2007-04-22T00:32:00.000+03:30

به سرو گفت کسی میوه ایی نمی آری؟

جواب داد که ازادگان تهیدستند

اگر سعدی زنده بود،باز می گفت که ازادگان تهیدستند؟

پ .ن: این سایت را بینید. طبق این مشخصات من ادم بسیار موفقی هستم اما احساس می کنم این بند اخر کمی تا قسمتی بی ربط به قضیه هست .چون همین بند اخر باعث شده رقیب بنده مرا یک موجود ساده بی خبر از همه جا تصور کند و مسببات عدم موفقیت اینجانب را فراهم نماید!مردمداری نه، سیاست مداری.

پوست كلفت

2007-04-20T19:05:00.000+03:30

1-چند روزي است كه متوجه شده ام لازم نيست براي ادامه حيات انگيزه قوي داشته باشي .پوست كلفتي واجب تر از داشتن هر نوع انگيزه اي است.
تقريبن سيستم روحي ام خودش را اماده ترشح انواع و اقسام پاد زهر هايي ميكند كه براي مقابله با بسياري از زهر هاي اجتماعي لازم است .انتي بادي هايي كه مطمئنن تا چند سال اينده مرا به موجودي كاملا پوست كلفت !تبديل خواهند كرد.

2-دلم لك زده براي چند كتاب خوب و كاردرست ! و يك فيلم كه مرا سر جايم ميخكوب كند و مخ مرا به كار بگيرد .

3- هر چند هواي اينجا بدجوري بهاري است و لي دلم يك بغل بوي دريا ميخواهد ونسيم گرم ساحل بوشهر!

و...

بازگشت

2007-04-14T13:20:00.000+03:30

سلام
سال نو مبارك(با تاخير بسيار زيادالبته) فقط امدم بگويم كه هنوز زنده ام !يك دنيا كار و گرفتاري تلنبار شده است روي سرم و...نميدانم كي وقت درست و حسابي به دست خواهد امد تا يك متن به دل بچسب بگذارم در اين خانه .ارزوي فعلي ام داشتن روزهاي بي دغدغه است .روزهاي كه تا لنگ ظهر بخوابي و دلت خوش باشد كه هيچ كار عقب مانده اي نداري!
سال 86 براي من سال پر كاري است .سالي پرار اتفاق هاي سرنوشت ساز .اين را از همان روزهاي نخستينش در يافتم ... برايم دعا كنيد.

*زلال پرست*